wpisuj-mi-tato

Humory dwulatka

2011-05-19T22:43:00.000+02:00

Myślałem, że pierwsze kłopoty wychowawcze spotykają rodziców, gdy ich dziecko jest w wieku nastoletnim. Teraz już wiem, że albo byłem zbyt leniwy (nie odrobiłem zadań domowych w postaci pism dla rodziców), albo zbyt arogancki (powierzchowność programu "Super niania" skutecznie zniechęciła mnie do śledzenia losów dzieci głęboko pokrzywdzonych przez durnych rodziców). Być może jedno i drugie, w każdym razie nie zdawałem sobie sprawy, czym jest "bunt dwulatka".

Założenie dwóch butów przed wyjściem z domu przybiera postać dramatu. Jeśli pierwszy z nich próbuje założyć mama, następuje okrzyk "to tataaa!". I odwrotnie. Dźwięk wyrazu "samaaa!" przez swoją częstotliwość bardziej kłuje w uszy niż disco polo, a ilość czasu związanego z prostymi czynnościami wydłuża się w niesamowicie irytującą nieskończoność.

Określenie takiego dziecka mianem "uparciuch" to tak, jak nazwać nasze drogi "lekko dziurawymi i zatłoczonymi". Dziś na przykład doszło do sytuacji, kiedy spacer i jazda na rowerku biegowym skończyły się:

przystankiem w trawie, zbieraniem kwiatków mleczu i wplataniem ich w kierownicę (jakieś 15 min. przy rosnącym zniecierpliwieniu opiekuna)

rezygnacją z dalszej jazdy, "bo nie"
głośnym płaczem w reakcji na to, że sprzeciwiłem się niesieniu i roweru, i Ewy w drodze powrotnej.

Do tego wszystkiego tak się składa, że w towarzystwie obcych osób nasze dziecko staje się niezwykle spokojne i pogodne. I gdybym nie znał jej trochę lepiej niż oni, to podzielałbym pewnie ich pogląd: "jaki grzeczny i ułożony maluch".

Uśmiech podatkowy

2011-05-02T22:08:00.000+02:00

Nie przypuszczałem, że kiedykolwiek napiszę tu pozytywnie o Ministerstwie Finansów. Albo o Urzędzie Skarbowym. A jednak. Wszystko dzięki ich dwóm ostatnim przejawom aktywności marketingowej, które wywołały mój zupełnie niespodziewany uśmiech. Najpierw niesamowita rola męska w spocie reklamowym (brawo Young & Rubicam!):

Kolejne zaskoczenie czekało w budynku US, do którego (jednak, mimo zachęcającego, powyższego filmu) z nieznanych dla mnie powodów musieliśmy się jednak wybrać osobiście (nieznanych, bo nie mam na temat tego corocznego rytuału zielonego pojęcia). Przy wejściu uśmiechnięte panie oczekujące na pytania wchodzących. A na końcu drogi opiekunka zapraszające dziecko do zabawy kredkami. I tylko nieuchronna perspektywa płacenia przez Ewę podatków (przypomniana dzięki kartce w lewym górnym rogu zdjęcia) jakoś niezmiennie do śmiechu nie zachęca...

Oswajanie 2 kółek

2011-04-17T22:27:00.000+02:00

Kupiliśmy Ewie rowerek biegowy. Była wiosna, przed rokiem. W bliskim sąsiedztwie znajdowały się trzy ważne z punktu widzenia sportu rowerowego miejsca: sklep specjalizujący się w sprzedaży dziecięcych rowerów (tam był rower), sklep Decathlon (tam był kask) i Park Szczęśliwicki (równe podłoże do jeżdżenia). Nie miałem wątpliwości, że po odpowiednich zakupach córka będzie po nim śmigać.

Początkowo nawet zainteresowała się nowym sprzętem. Po dwóch upadkach odepchnęła go na długo. Nie zdążyłem nawet przymierzyć jej kasku. Rower poszedł w odstawkę. Sąsiedzi z podobnymi doświadczeniami ostrzegali, żeby nie obiecywać sobie zbyt wiele, bo "to oswajanie to trwa długo, nawet rok".

Zaczęła się z nim na nowo zaznajamiać jesienią, czyli w momencie, kiedy pierwsze jazdy mogły się odbywać już tylko w mieszkaniu. Kilka odklejonych listew podłogowych, jeden poważny guz nad okiem (od tego czasu wie, że nie ma jeżdżenia bez kasku i każdorazowo występuje z oddolną inicjatywą "kass!" przed złapaniem kierownicy) i w zasadzie była gotowa na wiosnę.

A dziś jazda po równej nawierzchni nie jest już żadnym wyzwaniem:

Sto lat! Wujkowi Rafałowi też ;)

2011-04-14T21:17:00.000+02:00

Drugie urodziny Ewy przeminęły tu niestety bez echa. Nadrabiam więc teraz trochę "na około". Bo jej rocznicy towarzyszą w niedalekiej od siebie odległości jeszcze dwie okazje (urodziny babci i urodziny dziadka), przy których pojawia się jedna z naszych ulubionych pieśni biesiadnych.

No i tak się złożyło, że póki co, jest to jedyny utwór wykonywany przez naszą córkę a capella. Z przytupem, a raczej podskokiem.

Rocznica

2011-04-10T13:17:00.000+02:00

Oprócz smutku i złości na wszystkie nasze narodowe słabości skutkujące taką tragedią jak ta pod Smoleńskiem rok temu, pamiętam też jeszcze jedno uczucie. Jakąś zwierzęcą, bardzo prymitywną chęć przytulenia dziecka i zapewnienia, że jest bezpieczne, a ja nad tym czuwam. Oprócz prostoty takiego odruchu, jest w nim też piękno. Polega ono na tym, że nikt nie obudowuje go lukrem lub kwasem w postaci patosu, flag, kirów, okrzyków i polityki. R.I.P.

Szpital

2011-03-11T21:45:00.001+01:00

Zaczęło się od telefonu od lekarza. Laboratorium wykryło wyjątkowo wredną i odporną bakterię w moczu Ewy. Prywatna służba zdrowia Medicover wystawiła skierowanie do publicznego szpitala i uznała najwidoczniej, że z ich strony sprawa załatwiona. Może i słusznie - za ich abonament płacimy mniej, niż publicznej, chociaż nazywa się inaczej.

Po 4 godzinach koczowania w izbie przyjęć na Działdowskiej pomieszczenie wyglądało jak poniżej. A potem było już tylko gorzej. Krzyki, przekleństwa, znerwicowany pielęgniarz w roli bramkarza...

Bo blisko 6 godzinach przedarliśmy się do gabinetu pediatry, czując się tak, jakbyśmy właśnie przedarli się przez zasieki wrogiej armii. Po tym sukcesie składaliśmy mniej lub bardziej chaotyczne zeznania lekarzowi, czyli reprezentantowi mocarstwa - wybawcy. Następnie już z górki - azyl w postaci całkiem komfortowo wyposażonego oddziału, wściekła, bezczelna i niepatrząca w oczy dyżurująca pani doktor, pediatra (zapewne) pasjonatka swojej pracy i miłe pielęgniarki. W końcu wiadomość, że bakterii jednak nie ma. I kolejne skierowania, zalecenia, zaplanowane wizyty z dożylnym wlewem antybiotyku. Relacja z Międzylesia być może kiedy indziej.

Tymczasem rada dla rodziców w podobnych sytuacjach: nie warto samodzielnie dowozić dziecka do szpitala. Karetki traktowane są priorytetowo. Jak jest się w sytuacji podbramkowej, to niestety zawsze wygrywa egoizm.

Biegać zamiast mówić

2011-02-27T23:58:00.002+01:00

Na pytanie o swoje imię Ewa odpowiada pokrętnie:

http://soundcloud.com/bartoszcholawo/imie#.

I pewnie kiedyś mi wypomni, że sam nie byłem taki "ąę" przy wypowiadaniu słowa "imie". Następnie popisuje się szybkobiegactwem.

Zdecydowanie rozwój fizyczny wyprzedza póki co postęp intelektualny ;)

Aktualizacja wpisu z 2 stycznia

2011-02-23T20:59:00.001+01:00

Zasób słów się powiększa. Do poprzednio wymienianych dodaję:

klucz [klui]
jabłko [japo, jabo]
śnieg [sie, śnie]
pampersy (o tym było już wcześniej)
telefon [tele]
tam
tu
bajka [baja]
talerz [talee]

I jeszcze najbardziej rozbrajające i czyniące mnie dumnym: przepraszam [paszszam]. Bardzo możliwe, że większości zapomniałem. Na wszelki wypadek paszszam - dodam następnym razem.

Sprzęt w przychodni

2011-02-18T10:15:00.000+01:00

Jeśli wytężę umysł i wydobędę z niego dziecięce wspomnienia o przychodni lekarskiej, to pierwsze skojarzenia dotyczą:

penicyliny;
strzykawek;
białych zasłonek na metalowym stelażu;
krzyku chłopca zza drzwi;
czekania;
nudy;
nieprzyjemnego zapachu.

A taki obrazek oglądałem w przychodni wczoraj:

Ciekawe, jakie te dzieci będą miały wspomnienia... I czy w ogóle będą pamiętać, że było coś takiego jak przychodnia?

Dwutygodniowe wczasy chorobowe

2011-02-15T10:28:00.000+01:00

Ostatnie dwa tygodnie Ewa spędziła ze mną w domu. Przyplątała się (najprawdopodobniej) jakaś wredna infekcja i nie chciała się odczepić. Zamieniliśmy się pokojami, więc ona mogła oglądać Bertów i Ernich w salonie (ależ westernowo zabrzmiało), a ja traktowałem jej siedzibę jak swoje biuro. Była kochana. Pozwalała mi pracować, wtrącając się do mojej roboty średnio (zaledwie) raz na pół godziny.

Po tych dwu tygodniach dwa wnioski już można wyciągnąć:

została rozpieszczona tak, że nie wiem, kiedy wróci do żłobkowego drylu;
niesamowicie przyspieszyła jeśli chodzi o przyswajalność słownictwa, co powinienem tu niedługo zaktualizować.

Telezakupy

2011-02-10T13:57:00.000+01:00

Ewa zamawia pampersy (pyersy) przez domofon. Potem próbuje chyba odwołać zamówienie, wykorzystując operatora kamery. A na koniec z nim flirtuje.

Z placówkowej tablicy

2011-02-09T18:55:00.000+01:00

Obiecana wcześniej twórczość żłobkowa poniżej. Ilekroć robię te zdjęcia (jakość "telefonowa" - wrażliwe oczy przepraszam), zadaję sobie pytanie: ile zrobiła sama, a jak mocno ingerowały panie - opiekunki.

Z mądrości ludowych: ojcowie to kretyni

2011-01-26T18:15:00.000+01:00

Oswoiłem się już z myślą, że według ludu ojciec jest zawsze gorszym rodzicem od matki. Wiadomo: jak ubierze, to nie do koloru albo za małe; jak ugotuje, to rozgotuje albo przypali. Przyzwyczaiłem się też do tego, że jeśli wchodzimy do gabinetu pediatry w trójkę, to jestem permanentnie ignorowany przez lekarza - kobietę. Wiadomo: nawet jak zauważy że do niego mówią, to nie usłyszy; jak usłyszy, to nie zrozumie; nawet jak zrozumie, to zapomni.

Ale żeby dowiedzieć się, że dziecko dziwnie zachowuje się w żłobku tylko dlatego, że to nie ja ją dziś tam zawiozłem?!

Żłobek czy nie?

2011-01-15T21:55:00.001+01:00

Ewa od września jest dzieckiem żłobkowym. Dzięki temu, że jeszcze przed jej narodzeniem odbyłem dziki kurs po kilkunastu warszawskich placówkach (potem jeszcze jeden, już z nrem PESEL). Nie, że bym był tak zapobiegliwy - działałem pod mocnym wpływem... żony.

Ewa jest też dzieckiem kompleksowo (i niestety: kosztogennie) zaszczepionym. Wbrew różnym wywrotowym (być może słusznym) teoriom podzielanym również przez naszych znajomych.

Powyższe miało być wstępem do refleksji: dziecko w żłobku (w dodatku państwowym) czy nie?

A teraz fakty:

Ewa nie była dzieckiem żłobkowym (tylko domowym) przez (łącznie) 7 dni.
po 2 tygodniach wejściu na salę towarzyszył uśmiech na ustach
w ostatnim tygodniu przy wejściu otwierała ramiona na powitanie pani - opiekunki
następnego dnia wychodziła tanecznym krokiem, kontynuując zabawę z sali
prace plastyczne, o których opiekując się nią samodzielnie, nawet bym nie pomyślał, niedługo opublikuję
jedna z pań - opiekunek ostatnio wzbudziła we mnie niepokój (głupie wyrzuty o katar Ewy, który nota bene przyniosła z placówki)
katar jest właściwie nieodłącznym przedłużeniem nosa. W sumie łatwiej przez ostatnie 2 miesiące wskazać te nieliczne dni, kiedy nic nie płynęło.
jeśli coś mi się jeszcze przypomni, to dopiszę, tymczasem...

...rachunek jest jednoznaczny. Oboje rodzice uważają żłobek za instytucję o charakterze zbawiennym.

Jeśli coś się w tym temacie zmieni, poinformuję.

Mit postępu

2011-01-12T21:10:00.000+01:00

Nie wierzcie nigdy słowom: będąc z dzieckiem codziennie, każdego dnia mogę zaobserwować postęp, każdego dnia moje dziecko uczy się czegoś nowego.

Dużo czasu spędziłem z Ewą (która nie jest raczej spowolniona w rozwoju) i stwierdzam, że to musi być akcja propagandowa mam walczących o przedłużenie urlopów macierzyńskich. Nie "wysiedziałem" wprawdzie kilkorga dzieciątek i nie mam porównania / wielkiego doświadczenia, ale przynajmniej nie mam interesu w przedłużaniu jakichkolwiek urlopów ze względu na brak (i brak potrzeby - to od niedawna) pracodawcy.

Otóż Ewa robi postępy falami. Może nie tsunami, ale jak tylko wejdzie na odpowiedni tor, to pędzi całkiem szybko. Czy to było chodzenie, czy teraz mówienie - oddzielane było krótszymi lub dłuższymi przerwami.

Nie narzekam. Tak już jest. Przynajmniej z Ewą.

Rośnie

2011-01-10T18:44:00.000+01:00

Ciało wygina śmiało (Sylwester)...

2011-01-10T18:40:00.001+01:00

...a tata tak profesjonalnie retuszuje zdjęcia, że niedługo oczekuję propozycji z Vivy czy innej Gali

Wpis z FB z 2 stycznia 2011

2011-01-10T18:34:00.000+01:00

Zasób słów wymawianych przez Ewę na dziś:
- nie
- ma
- mama [mam, mem, mame]
- tata [tet, tat, tatu - to mogę mylić z króliczkiem Titou]
- światło [siatło, fsiatło]
- pies [pes, pesz, pis]
- lala [lal]
- aha
- no
- spadło [szadło, pfsadno]
- tak
- dzieci, dzidzia [dzidzi, dzidź]
- ser [se, sze]
- daj [da]

Odprzeprowadzka

2011-01-10T18:32:00.000+01:00

To był głupi pomysł. Na swoją obronę mam to, że dość szybko (wg mnie) sobie to uświadomiłem. Więc się odprzeprowadzam i z Googlem przepraszam. Za karę muszę teraz przenieść kilka rzeczy z adresu tymczasowego. Cyganie to jednak nie mieli tak lekko...

Przeprowadzka

2011-01-02T19:56:00.000+01:00

Być może to tymczasowe zauroczenie Facebookiem, ale zainteresowanych ciągiem dalszym zapraszam pod niżej wklejony adres. Jakoś tak wyszło, że tam póki co jest przyjemniej, łatwiej i... czyściej. Bardzo prawdopodobne, że kiedyś to odszczekam.

http://on.fb.me/iapglZ

Ciąg dalszy powinien nastąpić

2010-09-17T14:13:00.010+02:00

Z super-taty (piszącego) przeobraziłem się w tatę wyrodnego (milczącego), który tworzy wyrwy w życiu dziecka. Tak oznajmili przyjaciele - czytelnicy. Nie sposób się nie zgodzić. Znają mnie (przeważnie) ze słomianego zapału. Sprawozdanie z ostatnich miesięcy pewnie zajęłoby powierzchnię przyzwoitego licealnego eseju, więc może spróbuję tak i niech tytuł postu będzie prawie-obietnicą:

Tu aparat, tam kamera

2009-10-12T21:16:00.008+02:00

Wprawdzie zupełnie nie wychodzi to w chronologicznym porządku, ale poczułem się trochę jak wywołany do tablicy przez komentarz Sylwii do ostatniego wpisu. Mianowicie, ostatni występ naszej małej gwiazdy zarejestrowany przez państwowe kamery, nie był wcale jej debiutem w TV (jak na ten wiek, doświadczenie całkiem - całkiem, prawda?!). Wcześniej pojawili się u nas ludzie z TVN Warszawa, żeby porozmawiać o sesjach zdjęciowych maluchów. Temat naraiła wspomniana wyżej Sylwia, czyli ulubiony fotograf Ewy i oczywiście nasz. W trakcie pobytu u nas nie omieszkała odrobinę popstrykać, czego niektóre efekty widać przy wpisie bieżącym.

Tydzień później (była środa) z zapartym tchem oczekiwaliśmy ujrzenia aktoreczki w małym, szkle, podczas gdy okazało się, że wyemitowali go… dzień wcześniej. Nagrania nie mamy do dzisiaj, nad czym mocno ubolewam. Niestety prawdopodobieństwo, że to się zmieni, zmniejsza się z każdym dniem.

W każdym razie, za kolejne fotki gorąco dziękujemy!

Gwiazdy o pokarmie

2009-10-07T21:49:00.003+02:00

Zaczęło się od powrotu w stylu bumeranga. Prawie trzy lata temu zdarzyło mi się współautorstwo artykułu, który dziś wydaje mi się okropnie tendencyjny i banalny. A dzisiaj moje dziecko pija produkt obsmarowany kiedyś przez tatę na całkiem publicznym forum. Jest nawet gorzej – występuje w nagraniu, którego jednym z głównych celów jest jego reklama.

Teraz konkretniej. Koleżanka żony, pracująca dla producenta tegoż Bebilonu, zaproponowała jej udział w nagraniu TVP. Wychodząc z jakże powszechnego założenia (czemu nie?), żona zaproszenie przyjęła, nie wiedząc jeszcze, że to ona właśnie zaprasza.

Po kilku tygodniach dziarskim krokiem weszło do naszego mieszkania kilku mężczyzn reprezentujących jedną z największych państwowych firm (w firmie prywatnej byłoby ich 2 razy mniej), wyposażonych w kamerę, mikrofony, oświetlenie i nie wiadomo co jeszcze. Chodziło o pogawędkę o mleku pitym przez Ewę. Panowie spędzili 2 godziny swego cennego czasu w mieszkaniu zmienionym w studio, w efekcie czego powstał materiał śniadaniowy:

http://www.tvp.pl/styl-zycia/magazyny-sniadaniowe/pytanie-na-sniadanie/wideo/porannik-mlodej-mamy-alergie

PS. Oczywiście nasza telewizja publiczna zasłania w swoich redakcyjnych materiałach logotypy produktów. No chyba, że ktoś zapłaci.

PS 2. Oczywiście nasza telewizja NIE przerywa programów reklamami. No chyba, że…

Tatoignorant

2009-09-28T23:17:00.005+02:00

Dawno temu przeczytałem na innym z ojcowskich blogów dosyć kategoryczny wpis pt. „Tatusiowie - jesteście debilami”. Było to jeszcze przed urodzeniem Ewy, więc nie zauważałem jakoś wyraźnie problemu lekceważenia predyspozycji mężczyzn do bycia rodzicami. No i przypomniałem sobie o nim ostatnio, gdy do rąk wpadł mi egzemplarz „Mamo to ja” (chyba), którego końcowe strony (po obróceniu w pionie i poziomie) stanowiły dodatek dla przedstawicieli mojej płci: „Tato to ja”. Litościwie nie wnikając już w fakt umiejscowienia „moich” stron, chętnie wymienię, co zapamiętałem z treści:

przy podnoszeniu niemowlaka należy wspierać głowę dziecka;
jest świetnie, jeśli po powrocie z pracy, mimo zmęczenia, pobawię się choć przez chwilę z maluchem;
pewnego ojca tak pochłonęło wybieranie rowerka dla syna, że zrezygnował z dotychczasowej pracy i założył własny sklep internetowy i sprzedaje rowery dla dzieci.

Rozumiem, że zdarzają się różne patologie, a niektórych rodziców pewnie należałoby posłać na zajęcia wyrównawcze (czy teraz też tak to się jeszcze nazywa?) do szkoły rodzenia. Ale jeśli już ktoś wydaje kilka złotych i w ten sposób okazuje swoje zainteresowanie tematem, to pewnego poziomu świadomości można chyba od niego oczekiwać. Niestety, lektura w najbardziej ambitnych fragmentach skupia się na gadżetach, które ułożyli sobie na stronie ich producenci.

Może nie poczułem się jak debil, ale wrażenie, że ktoś traktuje mnie jak kompletnego ignoranta, przyjemne nie jest.

Bliżej wody

2009-09-16T20:53:00.004+02:00

Czy ktoś pamięta jeszcze program telewizyjny „Bliżej świata”? Swego czasu naprawdę jeden z nielicznych przypadków delikatnego otwierania przez PRL-owską władzę okna na kierunek zachodni. Przez cienką szparkę można było dojrzeć kawałek świata „spoza bloku”. W każdym razie pamiętam, że w niedzielne popołudnia przed odbiornikami wyprodukowanymi przeważnie w ZSRR siadały całe rodziny, a następnego dnia w szkole głównym tematem były poszczególne, dziwaczne jak na owe czasy newsy z małego ekranu (a widok kolorowych produktów rzeczywiście wzbudzał powszechny zachwyt). Dodatkowe komentarze wzbudzał klepiący w różne części nieswojego ciała, rubaszny Benny Hill.

I jestem przekonany, że to w tym programie zobaczyłem po raz pierwszy samodzielnie pływające niemowlaki. Obrazek wrócił do pamięci oczywiście w momencie, gdy przyszedł czas na opiekę i organizowanie czasu jednemu z takich szkrabów, czyli Ewie. Sam nie jestem zwolennikiem postaw rodziców opętanych przerostem ambicji, którzy wypełniają grafik swoich pociech szczelniej, niż operatorzy dokumentację z wieży kontroli lotów. Z drugiej strony, skoro małej miałoby to wyjść na zdrowie…

Pamiętając o początkowych traumatycznych wspomnieniach z kontaktów z wodą, do możliwości Ewy podchodziliśmy dość sceptycznie. Że pewnie zniechęci siebie i nas po pierwszych minutach na basenie, że będzie dramatyzować i płakać, że głupio nam będzie, bo „reszta dzieci taka grzeczna” itp. Tymczasem okazało się niestrasznie. Zajęcia te zresztą trudno nazwać nauką pływania (widocznie fragmenty „Bliżej świata” były zdjęciami z eksperymentów na dzieciach – rybach!), chodzi raczej o oswajanie z wodą, odwracanie za pomocą zabawek – rekwizytów uwagi od strachu przed zanurzeniem itp. Udaje nam się to czasem lepiej, czasem gorzej. W każdym razie, co tydzień jest okazja do ćwiczeń. Obrazki poniżej.

Po przerwie

2009-09-13T21:52:00.007+02:00

Miałem chytry plan. Przez chwilę pomyślałem, że zaległości w pisaniu bloga wytłumaczę przerwą wakacyjną. Na szczęście tylko przez chwilę, bo na co dzień nie zajmują się obsługą ruchu turystycznego, żeby w czasie kanikuły mieć mniej wolnego czasu. Trzeba więc przynać się do jawnego zaniedbania, wzmożonego lenistwa i naturalnego braku weny przez ostatnie tygodnie. A im dłużej ta przerwa trwa, tym trudniej jest ją zakończyć, co kiedyś już przerabiałem przy okazji pisania pewnej pracy.

Przystępuję więc do nadrabiania straconego czasu i aktualizacji wydawnictwa. Co wcale takie łatwe nie jest: segregacja zdjęć i filmów, powrót pamięcią do zdarzeń, szukanie w nich szczegółów, które są ważne... Wniosek: trzeba było tego nie zapuszczać!

Dla pocieszenia jeden z weselszych filmów z wakacji (trwających niestety tylko kilka dni), czyli dowód, że człowiek (jakkolwiek mały) może się budzić szczęśliwy z plenerowej drzemki.

PS. A po przerwie nijak nie mogę sobie poradzić z ustawieniami czcionki i odległości między wierszami. Nie taki Google doskonały...

Chrzest

2009-06-22T22:35:00.012+02:00

Do moich największych obaw związanych z tą uroczystością nalażała ta, że Ewa w kościele zacznie histeryzować i głośno płakać, co skutecznie przeszkodzi reszcie uczestników tej, było nie było, ważnej uroczystości, w skupieniu się nad sensem tego wydarzenia. Obawy co do przyczyn zupełnie się nie sprawdziły - podopieczna smacznie spała przez większość mszy, za wyjątkiem krótkiej przerwy na butelkę pokarmu, której zawartość postanowiła spałaszować krótko po zajęciu miejsc w ławkach. Na krótko ocknęła się też po zmoczeniu głowy, ale to naprawdę na bardzo krótko. Co do skupienia, to rzeczywiście było z tym trudno. Właściwie nie wiem, kiedy to wszystko minęło, bo całkowita uwaga poświęcona głównej aktorce właściwie uniemożliwiała śledzenie na bieżąco tego, co dzieje się przed nami. W każdym razie, pierwsze (i mam nadzieję, ostatnie) egzorcyzmy już za naszą córką, a poniżej kilka iluistracji z całego dnia, który przy okazji wypadł w moje urodziny, całkowicie przysłaniając (i słusznie) ich znaczenie.

Babć przygotowania

Chrzestni z połową (dosłownie i w przenośni) męża chrzestnej

Moje ulubione, czyli poszukiwanie wsparcia wzrokowego ze strony taty

Moment kulminacyjny

Zmęczenie po prowizorycznej sesji plenerowej

I popołudniowy odpoczynek po uroczystościach dnia

Kąpiel

2009-05-26T23:27:00.007+02:00

Na samym początku zmagań kąpielowych histeryczny płacz naszej pociechy odbierałem nie tyle za wspólną porażkę rodziców, co za moją klęskę. Bo marzyłem o tym, że ten fragment codziennej rutyny będzie akurat moim indywidualnym udziałem w pielęgnacji dziecka (karmić piersią nie mogę, 12 godzin spędzam średnio poza domem). Tymczasem, pierwsze tygodnie to kompletny dramat i męczarnie wzmożone histerią naszej córki przy kontakcie z wodą. Musiało minąć jeszcze parę dni i mądrych rad (dzięki, Ola!), by dojść do prostego wniosku, że dziecko powinno być zanurzone w wodzie tak, by czuło w niej ciepło i bezpiecznie. Dziś nazywamy ją pływaczką i sam nie mogę się doczekać, jak wybierzemy się niebawem na basen, by pod okiem instruktora oswoić się z wodą jeszcze lepiej.

A nasza rybka w wodzie prezentuje się, jak widać:

Uśmiech

2009-05-14T21:44:00.005+02:00

Można nie przespać połowy nocy, denerwować się i zżymać na marudność dziecka. Być załamanym problemami z jego zdrowiem albo martwić się o kolejny ciężki dzień wypełniony niemowlęcym płaczem. Wszystko rodzicowi mija i w jednym momencie staje się najszczęśliwszym człowiekiem pod słońcem - gdy widzi uśmiech swej pociechy. Dla takich chwil jak pokazane na obrazkach poniżej, warto się męczyć.

Naklejanie a myślenie

2009-04-22T23:24:00.003+02:00

Zawsze zastanawiał mnie sens naklejania przez rodziców czegoś takiego na tylnej szybie samochodu:

Moje zdanie jest takie, że jeśli rodzic chce się wszem i wobec pochwalić latoroślą innym użytkownikom dróg, to ma to uzasadnienie. Tylko po co? Bo jeśli ma cel taki, żeby zwiększyć bezpieczeństwo dziecka, to naklejka na samochodzie nijak się ma do zachowania innych kierowców. Czyli bez sensu.

A jako użytkownik dróg, który mocno "statusiał", muszę się przyznać, że przeraża mnie agresja i bezmyślność współtowarzyszy jazdy (przynajmniej w Warszawie), szczególnie w kontekście słów ŚP. ks. Tischnera (w przybliżeniu): co wartościowego zrobisz Synu z tymi pięcioma minutami, które zaoszczędzisz dzięki szybszej jeździe?

Wniosek: mniej naklejajmy, więcej myślmy. Jak zawsze, optymistycznie podchodzę do reakcji ludzkości, na czym często się zawodzę.

Czy rzeczywiście zwariowałem?

2009-04-20T00:23:00.005+02:00

Do tego wpisu zainspirował mnie anonimowy komentarz pod jednym ze wcześniejszych tekstów. Wprawdzie nie zasłużyłem na określenie, że jestem "młodym tatusiem" (wiek chrystusowy do tej teorii raczej nie pasuje), ale nie wiem jak traktować komentarz o "zwariowaniu na punkcie pierwszego dziecka". Wydaje mi się, że wcale nie zwariowałem, bo zawsze miałem duży dystans do siebie i wobec swojego dziecka (mimo bezgranicznego zakochania). Nadzieję czytelnika, że jakoś "mi przejdzie" już skomentowałem, ale jedyny moim zdaniem sens i przedmiot do dyskusji ma rozważanie nad owym "pierwszym dzieckiem". Bo niejednokrotnie myślałem o tym, czy (jeśli) będziemy mieli kolejne dziecię, to czy tak samo potraktuję sprawę, jak za pierwszym razem. A jeśli nie będę w stanie, to czy nie będzie mi miało tego za złe?

Postaram się nie zawieść. Ewy, ew. rodzeństwa i czytelników (kolejność przypadkowa).

Zestaw świątecznych min

2009-04-13T21:50:00.010+02:00

W pierwszy dzień Świąt, ubrana w strój koloru kurczaka, prezentowała mimikę jak zwykle zróżnicowaną i dynamicznie przystosowującą się do nastroju chwili.

1. Kompletne znudzenie opowiadanymi przeze mnie dyrdymałami:

2. Chwilowe zaciekawienie (chyba) oświetleniem:

3. Wyluzowanie, westchnienie i duży dystans do rzeczywistości:

4. Smutek spowodowany znudzeniem:

5. Po smutku refleksja nad zmartwieniem:

6. No i porażka taty - płacz mimo zintensyfikowanych działań antyhisterycznych:

A to wszystko w czasie ok. 0,5 minuty. Kolejny dowód na to, że kobieta zmienną jest...

Sesja: ciało i dłoń

2009-04-09T23:24:00.005+02:00

W końcu publikuję obiecane wyniki sesji zdjęciowej autorstwa naszej ulubionej fotografki Sylwii . Koneserom doradzam włączyć dźwięk w celu zrozumienia tytułu wpisu.

Osierocony

2009-04-05T00:26:00.005+02:00

Był pełnoprawną częścią zespołu. Bawiliśmy się nim. Pomagał nam w transporcie dziecka pomiędzy pokojami. Uspokajał, kiedy nim bujaliśmy. Był częścią naszego mieszkania, w pełni zaakceptowaną. I nagle trzeba go było wyeksmitować. Wózek. Ze względu na naszą wygodę nie przebywa już z nami, ale na klatce schodowej, na parterze (żeby nie wnosić go na 3. piętro). Z tego powodu żal mi tej rzeczy martwej, ale pocieszam go (tego pana wózka) możliwością wożenia naszego skarbu przy okazji dłuższych niż mieszkaniowe przechadzek.

Pępek naszego świata bez kikuta

2009-04-05T00:16:00.005+02:00

Przed chwilą zakończył się ważny dzień. Ważny z tego powodu, że odpadł naszej podopiecznej kikut pępowinowy. Pojawiły się oklaski, które przyćmił płacz głownej bohaterki. Płacz krótkotrwały. Po odpadnięciu pępek wygląda następująco:

Pokazać a pomóc

2009-04-04T23:06:00.002+02:00

Wyszło trochę jak z dylematem fotoreportera wojennego: zrobić dobre zdjęcie czy pomóc ofierze [prawie zawsze wygrywa ambicja i to pierwsze]. Chciałem już wcześniej pokazać, że nasza pociecha nie zawsze jest spokojna i ułożona, ale jak można robić zdjęcia/filmować, zamiast zatroszczyć się o nią i nie uspokajać? I chyba właśnie uchwyciłem moment, w którym normalny grymas zamienia się w płacz, a operator wyłącza kamerę i biegnie na pomoc.

Pierwsze z wiosną zetknięcia

2009-04-01T23:11:00.004+02:00

Nigdy nie było to moim celem, żeby uczynić z tego miejsca fotoblog, w którym przeważają obrazy, w najlepszym przypadku dobrze skomentowane. Ambicje były i są dużo większe. Póki co jednak, po moim powrocie do pracy i wypełnianiu obowiązków ojcowskich, nie mam wystarczająco małej siły na wyjątkowe elaboraty.

Poniżej więc obraz jednego z pierwszych przebywań naszej córki na świeżym powietrzu, poparty dowodem, że wózek nie był pusty. Wręcz przeciwnie, sporo w nim się działo!

Niepalenie

2009-03-30T23:22:00.003+02:00

Przez chwilę wnikliwy czytelnik mógł zauważyć, że pojawił się gadżet w postaci licznika niepalenia (mojego oczywiście). Nie jest tak, żebym przeżywał strasznie ciężkie chwile, ale uznałem, że dodatkowa motywacja, czyli potencjalny obciach wobec czytelników w chwili złamania się, będzie dodatkowym bodźcem powstrzymującym mnie przed powrotem do nałogu.

Tymczasem elektroniczne ustrojstwo działa na tyle nieudolnie, że zrezygnowałem. Bo niby ma ambitny plan przeliczania oszczędności z powodu rzucenia, ale stosuje wszystkie przeliczniki w Euro. Wprowadzanie innej waluty nie działa. A wad jest dużo więcej. Dlatego niech wystarczy ogólna deklaracja, że od 22 marca nie palę.

Niemodelowe podejście do sesji

2009-03-28T23:39:00.006+01:00

Dziś rano odwiedziła nas koleżanka (właśnie ją poznałem, ale mam nadzieję, że nie obrazi się za "koleżankę"), która miała przeprowadzić sesję fotograficzną naszej córki, dysponując profesjonalnym sprzętem i okiem fotografa dużo lepszym, niż nasze. Uprzedziła nas, że mieszkanie trzeba porządnie nagrzać, by nawet bez pieluchy Ewa nie płakała z powodu zimna. Tak też uczyniliśmy. W tropikach sięgających 27 st. C wytrzymać było ciężko, ale czego nie robi się dla dziecka...

Nastąpił I akt sesji, po którym młoda miała zasnąć i być pasywnym obiektem dla obiektywu w sesji II. Cóż, nikt nie oczekiwał, że nasza pociecha przez cały czas nie zmruży oka, widocznie zainteresowana panującym wokól niej rozgardiaszem. Co więcej, chcąc jej zaśnięcia i oferując kolejne porcje pokarmu, uzyskiwaliśmy rezultat niespodziewany: kupa, kupa, kupa (ilość się zgadza). Doszło do tego, że specjalnie przygotowany przez Sylwię (fotograf) bialutki kocyk został uszkodzony przez brązowy element. Po szybkim praniu wysechł i czeka na oddanie właścicielce.

Oczywiście Ewa zasnęła kamiennym snem na kilka godzin bezpośrednio po wyjściu koleżanki. Przekorna bestia.

Na dowód zeznań, obrazy zrobione w trakcie pobytu Sylwii i chwilę po nim:

Żłobek

2009-03-27T21:22:00.006+01:00

Plan jest taki, że żona pod koniec listopada wróci do pracy. Bierzemy więc pod uwagę taką opcję, że Ewę będziemy musieli zostawiać w żłobku. Żeby się na tę opcję przygotować, trzeba ją już teraz zapisać (przy czym "już" nie jest w tym miejscu najwłaściwszym słowem, co zaraz postaram się uzasadnić).

Opcja "niania" również wchodziła w grę, ale po kilku relacjach (znajomych i tych w mediach) o tym, jak opiekunki pod nieobecność rodziców wyzywają podopiecznych wyrazami na ch. i k., rodzice instalują kamery i robią się z tego historie jak ze świata służb specjalnych, porzuciliśmy ten pomysł. Opcja "babcia" w naszym przypadku w ogóle nie była brana pod uwagę, z powodów, o których kiedyś już pisałem.

Po raz pierwszy zaczęliśmy sondować temat chyba we wrześniu. Pod lupę wzięliśmy żłobek najbliższy naszemu mieszkaniu. Usłyszeliśmy, że nie ma możliwości zapisania dziecka bez numeru PESEL. Sytuacja dzisiaj wygląda tak, że młoda zapisana jest w 6 (słownie: sześciu) żłobkach (włączając najbliższy), choć wspomnianego numeru jeszcze nie ma.

Tak więc kilka dzisiejszych godzin zajęło mi odszukiwanie adresów, którymi wcześniej bym się w ogóle nie zainteresował, rozmowy z kierowniczkami żłobków i dziwienie się, dlaczego w każdym panują inne zasady, skoro wszystkie finansowane z tych samych źródeł (gdzieś potrzebne takie papiery, gdzie indziej żadnych kwitów nie trzeba).

To jeszcze nic w porównaniu z faktem, że niedługo będziemy zapisywać córkę do szkoły podstawowej. Się czasy zmieniły...

I jeszcze kilka ujęć z wczoraj:

Uosobienie aktorki - naturszczyka

2009-03-26T17:50:00.003+01:00

Dziesiątki min, grymasów i odgłosów. Być może stan euforii wkrótce minie, ale póki co, możemy to oglądać całymi godzinami, na przemian i systematycznie uśmiechając się i wzruszając.

Szpital

2009-03-25T21:38:00.003+01:00

Do sprawy mam już pewien dystans, więc mogę wreszcie ocenić. Wiem, że niektórzy znajomi (właściwie jedna para) bardzo się zawiedli rodzeniem w szpitalu na Inflanckiej w Warszawie. Długo zastanawialiśmy się nad tym wyborem, a kluczowym argumentem "za" było to, że żona dobrze go już znała i wiedziała, że będzie się tam czuć w miarę bezpiecznie. Dziś oboje wiemy, że to był najlepszy z możliwych wybór. Nie wydaliśmy żadnej złotówki (nie licząc 50 zł. za zdjęcie, które u góry ekranu), a do dyspozycji mieliśmy (albo mamy):

świetną i troskliwą położną, pamiętającą nas jeszcze ze szkoły rodzenia (pewnie dlatego, że zadawaliśmy dużo pytań);
osobną salę na czas porodu;
znieczulenie;
opiekę wspaniałej specjalistki od doradzania w kwestii laktacji.

Jak zawsze, jest pewna łyżka dziegciu. Bo jeśli ktoś opieprza żonę, że w pokoju poporodowym trzyma kwiaty (że niby źródło narodzin bakterii), nie zwracając przy okazji uwagi na 10 postronnych osób przebywających w tej samej sali (że niby bakterii brak), to moja znikoma wiedza w temacie biologii wzbudza pewne podejrzenia co do kompetencji opieprzającego. Miałem też w dniu porodu pretensje o "tumiwisizm" składu żegnającego nas na bloku porodowym, ale z dzisiejszej perspektywy wydaje mi się to tak mało istotne, że nie warto...

Na deser zdjęcie wykonane dzięki ostatnio kupionemu statywowi.

Planowanie

2009-03-22T20:17:00.007+01:00

Miałem w planie umieścić jakiś wpis wczoraj, potem dodać kolejny dzisiaj. Tylko że moje plany w tej chwili uzależnione są od biologii, czyli cyklu życia córki, co czyni je kompletnie nieprzywidywalnymi. Póki co, ziszcza się plan niepalenia - dziś pierwszy cały (no, może jeszcze nie) dzień bez papierosa. Wspieram się niedobrymi pastylkami, więc jest znośnie.

Przez pierwsze 2 dni mówiliśmy sobie, że "wylosowaliśmy" bardzo spokojne dziecko, które nawet gdy się obudzi, to raczej zapoznaje się ze światem na spokojnie, niż płacze. Ja w swojej pysze oczywiście przypisywałem to ojcowskim genom i obecnym w nich spokojowi (i nie byłem osamotniony w tym przypisywaniu). Dziś z kolei Ewa dawała często próbki swego głosu, więc całe misterne uzasadnienia... powiedzmy, że się nie sprawdzają. Mała ma coraz więcej energii, którą nie zawsze pożytkuje w taki sposób, jak byśmy chcieli. Przygotowujemy się na gorsze. Cóż, uroki rodzicielstwa...

W tym miejscu miał być film, ale nie wyszło, bo nie jestem na tyle cierpliwy, żeby czekać 2 godziny na transport przez google do youtube (jak mniemam). W zamian kilka nowych fotek z aparatu, który podczas żadnej z urlopowych podróży nie był tak często eksploatowany, jak teraz.

Do ostatniego ujęcia: nie było mnie w domu, kiedy odzież była zakładana i nie miałem żadnego wpływu na jej wybór. Dla równowagi, mamy jeszcze w zanadrzu wersję maminą.

Wszyscy podopieczni w domu

2009-03-20T23:00:00.007+01:00

Moje panie wczoraj przywiozłem do domu i od tego czasu ciężko skupić się na czymkolwiek innym, niż pomocy dla nich. Ostatniego dnia w szpitalu pojawiła się niespodzianka od koleżanek i kolegów z pracy żony, za którą w trójkę bardzo dziękujemy:

O szczegółach tej opieki kiedy indziej, bo chwilowo brak sił, ale w międzyczasie kilka ilustracji, czyli, ostatnie zdjęcie ze szpitala:
I jeden z tych nielicznych przypadków, kiedy mogę obejrzeć oczy naszej córki (bo przez większość czasu śpi, nie wyłączając z tego karmienia):

Niedoszłym rodzicom: dużo tego jest...

Zasady użytkowania

2009-03-19T22:31:00.006+01:00

Z angielska disclaimer, brzmi bardziej jednoznacznie. W każdym razie, dotąd nie odczuwałem takiej potrzeby, ale ostatnio się to zmienił. Pod poprzednim wpisem znalazł się taki (zastanawiam się jeszcze, co z nim zrobić, bo zwykle nie podejmuję decyzji na gorąco), który uważam za balansujący na granicy dobrego smaku. Wobec tego ustalam, że:

jeśli ktoś uważa mnie za niedouczonego debila, to po uargumentowaniu tego jestem w stanie przynać mu rację;
jeśli ktoś bez żadnych argumentów obraża mnie, moją rodzinę lub komentatorów, albo działa na szkodę któregokolwiek z nich, to jej/jego komentarze będą usuwane.

A na koniec cytat z koleżanki: dopóki nie było internetu, nie zdawałam sobie sprawy, że na świecie jest tylu idiotów

Rozkojarzenie

2009-03-18T22:44:00.007+01:00

Jako zaplecze organizacyjno - logistyczne dla moich pań, powinienem być przynajmniej dobrze zorganizowany. Zawsze miałem z tym problemy, ale teraz nastąpiła rozsypka totalna. Moje rozkojarzenie sięga chyba zenitu. Kluczami do garażu próbuję zamknąc samochód, dostawę czegoś tam mylę z odbiorem innej rzeczy, kluczę po ulicach bez wcześniejszego dokładnego sprawdzenia mapy itd.

Za to rozkoszuję się wzruszaniem. Słyszę, że szwagier popłakał się wczoraj po otrzymaniu MMSa ze zdjęciem siostrzenicy - mam łzy w oczach. W radiu mówią o zbliżającej się wiośnie - identyczna reakcja (przez czas ciąży cały czas kojarzyłem wiosnę z ujrzeniem córki). Trzymam ją w ramionach - raz na kilka minut pot oczu.

Jedno z drugim łączy mi się w logiczną całość.

I jeszcze ujęcia z dzisiaj (UWAGA: "bokserski" nos zawdzięcza ponoć mozolnemu wydostawaniu się na świat przez całkiem nieduży otwór, co powinno się zmienić):

Zmiana czołówki

2009-03-18T22:36:00.002+01:00

Zdjąłem ciuszki, bo jest lepszy i piękniejszy obiekt do oglądania. Pewnie niedługo znów się zmieni, ale o tym po premierze. Przy robieniu tego zdjęcia nie byłem, ale mam co do niego pewne przemyślenia. Żona zeznaje, że nie mogli się doczekać, kiedy mina Ewy nie będzie tak skwaszona. I się nie doczekali. Odpowiedź na pytanie, po kim mogła odziedziczyć niecierpienie pozowania do zdjęć pozostawiam tym czytelnikom, którzy dobrze mnie znają. Oczywiście żartuję.

Ujrzeliśmy: Nas Troje

2009-03-17T22:53:00.011+01:00

To najważniejszy wpis na tym blogu od jego początku, więc mam tremę. Szczęście, zmęczenie i rozgardiasz w głowie powodują, że nie stać mnie na refleksyjne dyrdymały, więc będzie sprawozdanie.

6:05: telefon od żony: nie ma wątpliwości, wody się sączą, zaczęło się
7.00: jadę do szpitala. Pobyć z żoną, dowieźć kilka rzeczy
8:30: wyjeżdżam ze szpitala na ważne spotkanie "na mieście"
Chwila później: przecięcie [proszę o wybaczenie, nie pamiętam, jakiego pęcherza] przez lekarkę
11:44: telefon od żony, że mocno boli
11:45: opuszczam spotkanie, jadę do szpitala
12:00: z pewnością 2 najdłuższe godziny w życiu mojej żony, ból i prośby o przyśpieszenie śmierci
14:00: przychodzi anestezjolog - sobowtór Mikulskiego ze "Stawki większej niż życie" i instaluje znieczulenie zewnątrzoponowe
ekstaza żony, która skurcze przeżywa bezboleśnie i pozuje do zdjęcia z może trochę jeszcze nieporadną, ale obdarzoną złotym sercem studentkę położnictwa, która pomaga, jak może i potrafi:

15:15: sobowtór dodaje leku znieczulającego, bo skurcze znów bolą. Wszystko dzięki błyskawicznej reakcji położnej (dbającej o nas nadspodziewanie i, co ważne, za darmo (!), nomen omen - Ewie), która "zgarnęła" go z korytarza (normalnie dotarcie anestezjologa z jednego zakamarka szpitala do drugiego trwa ok. 0,5 godz.). Położna (wtajemniczeni wiedzą, o kogo chodzi) stwierdziła, że jest niefotogeniczna, więc do pozowania nie namawiałem:

Przez chwilę sytuacja wygląda na opanowaną. Przez chwilę. W tym czasie kontroluję maszynerię i mądrzę się (jakby sama tego nie wiedziała), kiedy skurcze ustępują:

Od 15: 30 skurcze są tak bolesne, że prośby o eutanazję się powtarzają
Ok. 16:45: badanie lekarza, zamykają mi drzwi przed nosem i słyszę tylko cierpiętnicze jęki. Koszmar.
17:00: wpuszczają mnie na salę porodową i zajmuję strategiczne miejsce u wezgłowia
17:10: przy czwartym czy piątym skurczu żona i Ewa skutecznie kończą męki!!!

Kończę z dokładną chronologią, bo w tym czasie łzy w oczach zakłucają rejestrację. Dziecko ląduje na piersi mamy. Po chwili jedna z pań zabiera Ewę do sąsiedniego pokoju, a ja zastanawiam się, dlaczego nasze dziecko takie sine. Po chwili pani odpowiada, że kolor, który ujrzałem, to "noworodkowy róż". Ważą: 3980 g. Mierzą: 58 cm. Oceniają: 10 pkt. w skali Apgara.

Trwają zabiegi przy żonie: łożysko, szwy itd. Ja dostaję Ewę opatuloną w naprędce przygotowane tekstylia z poleceniem udania się do naszego pokoju. Ekstaza. Przestaje płakać, kiedy śpiewam jej, że jest moja!

O innych, negatywnych niestety wrażeniach w kontakcie ze szpitalem może kiedy indziej, w tej chwili ważniejsze obrazy naszego szczęścia:

Padam ze zmęczenia...

Się zaczyna

2009-03-16T23:59:00.002+01:00

Godz. 21.15: coś mi leci. Czop płodowy, wody odchodzą? Nie wiadomo. Decyzja szybka i obustronna: jedziemy do szpitala.

Godz. 22.45: po oględzinach decyzja: rodzimy, wody odeszły. Hurrra, zaczyna się jazda!

Godz. 23.05: no jednak nie wiadomo, wody się sączą, pani zostaje w szpitalu, pan może odejść

Odejść?! Pan się zdrzemnie, w każdym momencie możemy wezwać

A przed chwilą telefon od żony: sączenie wstrzymane, dziecko zdrowe, czekamy.

I jak ja mam się zdrzemnąć?!

Układ

2009-03-15T21:02:00.002+01:00

Do serialu pt. Ewa nie chce opuścić brzucha; czy to źle? dołączyła kolejna postać, czyli następny lekarz. Twierdzi, że wszystko jest w porządku, mamy się nie martwić, a machina od USG może się mylić i na "jej oko" w chwili porodu nasza pociecha może ważyć mniej niż 4 kg., czyli da radę przecisnąć się bez konieczności cięcia brzucha.

Tymczasem powstała teza alternatywna. Ponieważ postanowiłem rzucić palenie w momencie, kiedy moje panie wrócą bezpiecznie do domu, pomysł jest następujący: mamy ze sobą cichą umowę (tak cichą, że nikt jej nie słyszał), że Ewa wydłuża maksymalnie swój pobyt w mamie, żebym mógł korzystać z nałogowej przyjemności jeszcze kilka chwil.

Statkiem (nie na parę, bo za daleko) w piękny rejs

2009-03-13T21:58:00.005+01:00

Żona ciekawie przełożyła dziś naszą sytuację na zwyczajowe realia każdego, kto jeszcze nie był w takim położeniu. Trochę ten przekład przerysuję.

X czeka na ukochaną Y, która płynie do X statkiem przez 9 miesięcy (nie wiem, czy pływano kiedyś np. z Australii do Polski, ale na potrzeby tego wpisu przyjmijmy hipotezę, że tyle mogło to trwać). Statek ma przypłynąć w terminie. X, wiedząc o tym, na długo przed, przygotowuje się na godne powitanie: remontuje, sprząta, gotuje, chce wywrzeć na Y jak najlepsze wrażenie. Jedzie do portu i ... bum! Statek się spóźni, nie wiadomo o ile. Kolejni posłańcy armatora przynoszą różne wieści i nie wiadomo, komu wierzyć. Najbliżsi też się niecierpliwią, czy aby z Y wszystko w porządku, a ich związek będzie szczęśliwy. X najpierw czuje bezsilność. Przez chwilę złość na Y (mógł wybrać solidniejszego, niespóźniającego się armatora). Aż w końcu zaczyna jednak marzyć o tym, że w końcu ujrzy Y, a to usprawiedliwi i wynagrodzi mu wszystkie wcześniejsze reakcje.

Spóźnialska

2009-03-12T23:12:00.002+01:00

Doktor nr 1: położyć się w szpitalu na patologii ciąży w czwartek. Doktor nr 2: nie ma co panikować, spokojnie trzeba czekać, dziecko nie zegar, nigdy nie wiadomo. Nie cierpię tej bezradności i niewiedzy, o czym już wspominałem. Realia są takie, że nadal czekamy w napięciu.

Jak obserwuję aktualną pogodę (2-3 st. C, deszcz śniegowy), to się jej nie dziwię. Woli zostać w brzuchu. Z drugiej strony, tak długo na nią czekamy, że mogłaby się nie spóźniać na spotkanie, to pierwsze, najważniejsze. A nie będąc przesądnym, mimo wszystko nie oczekuję po niej wybrania sobie 13. w piątek jako daty ujrzenia światła? Choć wiem, że to nie ona wybiera.

Dzień Kobiet

2009-03-08T22:37:00.003+01:00

Pośpieszyliśmy się z prognozami, że to już, już zaraz. Ewa jakoś nieśpiesznie myśli o zobaczeniu rodziców. A ja prognozowałem, że będzie to dziś. Poczęta w Dniu Ojca, obejrzy świat w Dzień Kobiet. Żona była przeciw, bo jedną okazję do świętowania już jej odebrałem, wymyślając imię (imieniny w Wigilię). Ja, przywiązany do symboli, właśnie na to liczyłem. Widocznie nie spodobał się córce ten pomysł, co tłumaczę sobie (przesadzając) przewrotnością podobną do mojej.

W podróży

2009-03-08T00:59:00.002+01:00

U naszej pierworodnej zauważyliśmy pewną przypadłość. Kiedy za pośrednictwem mamy wkracza do środków transportu (samochód, tramwaj, autobus), zaczyna wierzgać. Brak komunikacji dwustronnej z naszym ukochanym obiektem nie pozwala na jednoznaczną interpretację, ale w grę wchodzi kilka opcji:

- lubi podróżować i radośnie reaguje na możliwość zmiany lokalizacji;

- nie cierpi środków lokomocji i daje temu wyraz;

- zupełnie inne przyczyny;

- zbieg okoliczności (najmniej prawdopodobny).

Mam nadzieję, że sprawdzi się opcja nr 1.

Poród, prawda i kasety video

2009-03-04T22:56:00.002+01:00

Koleżanka spytała mnie dziś, czy chcę być przy porodzie. Każdy uważny czytelnik moich opowieści tutaj zna odpowiedź, więc przejdę do kolejnego pytania koleżanki: "czy będę nagrywał film z porodu?". Niby było ironiczne i nawet umiarkowany oportunista domyśliłby się, że powinien odpowiedzieć "nie", ale ja swoją miną zasygnalizowałem (chyba), z jak wielką niechęcią myślę o takiej inicjatywie. Kojarząc ekstremalne przypadki, przypomniało mi się o pewnym ojcu, który urządził projekcję takiego właśnie filmiku podczas tzw. "pępkowego". Potem zacząłem się zastanawiać, jak dalece kalekim umysłowo trzeba być, by coś takiego zrobić. Bo przekraczanie granicy intymności za takowe kalectwo uważam.

Już za chwilę, za chwileczkę

2009-03-03T00:05:00.004+01:00

Oboje czujemy, że to już bardzo niedługo. Dzisiejsza wizyta u lekarza potwierdziła, że w każdej chwili Ewa może zechcieć wychodzić. Żona się cieszy, ja się stresuję. Zdążę dojechać (warszawskie korki) i zawieźć ją (je) bezpiecznie do szpitala? Niby wszystko przygotowane, marzymy o tym, żeby pokazać to wszystko maleństwu... Tyle że masa wątpliwości zakłóca spokojne oczekiwanie. A może przesadzam?

Waży

2009-02-27T23:27:00.004+01:00

Jeśli zawierzyć bezdusznej maszynerii, Ewa waży dziś 3,6 kg. Dużo. Na tyle dużo, że jesteśmy zestresowani. Bo poród będzie ciężki, bo może trzeba będzie ciąć po cesarsku. Trochę uspokoiły mnie późniejsze rozmowy z obiema przyszłymi babciami. Wprawdzie ja w chwili wyjścia z łona ważyłem ok. 3,5 kg., ale żona - trochę ponad 4. Więc może Ewa wda się w mamę?

A tak naprawdę, to nie możemy się jej doczekać. Mówiąc do brzucha przekonuję ją do tego, żeby zechciała wyjść, bo wszystko na nią już czeka. A ona niepokorna (jak ja), więc pewnie trochę jeszcze poczekamy. Na szpilkach.

Odzież

2009-02-23T22:17:00.004+01:00

Przyznaję się, że kilkanaście lat mojego życia musiało minąć, zanim poznałem niezbyt tajne tajniki damskiej mody, czyli różnicę między sukienką a spódnicą. Aż stanąłem przed jeszcze bardziej wymagającym zadaniem, czyli zrozumieniem arkanów garderoby niemowlęcej. Śpioszki. Body. Kaftaniki. Rampersy. Pajacyki [to z tych zapamiętanych]. Enigma.

Dzięki różnym dobrym sercom (ze zdecydowaną ilościową przewagą pewnej życzliwej cioci - imienniczki naszej córki), nadkomplet ciuszków czeka w pełnej gotowości, co poświadcza poniższe zdjęcie wnętrzności szafy Ewy.

A ja ciągle zadaję sobie pytanie, kiedy po raz pierwszy usłyszę: tato, nie mam co na siebie włożyć!

Pani Minister

2009-02-21T22:19:00.002+01:00

Od czasu do czasu zwracam się tak do córki, która w brzuchu (częściej jej śpiewam i skutecznie ją to uspokaja). Ale gdy kopie szczególnie energicznie, to jest nazywana Ewą Kopacz. Nie, żebym miał ambicje wychować ją na prominentnego polityka. Nie, zdecydowanie nie...

Cukier a tradycja

2009-02-19T21:29:00.004+01:00

Podczas pierwszych miesięcy ciąży żona (czyli mama) niespecjalnie miała ochotę na słodycze. W diecie przeważały raczej śledzie. Otoczenie w postaci koleżanek (przeważnie) i kolegów z pracy, posługując się wiecznie żywymi mądrościami ludowymi prorokowało jednoznacznie: będzie chłopiec! Później wróciła do tradycji sprzed ciąży, czyli czerpania niesamowitej przyjemności z jedzenia słodkości.

Aż wreszcie odkryła się wcześniej wspominana cukrzyca, co było momentem zwrotnym, jeśli chodzi o dietę. Gdyby trafiło na mnie, nie byłoby z tym problemu [już w dzieciństwie moja mama mogła wymieniać kartki na wyroby czekoladopodobne na te, za które można było kupić inne produkty, a do dziś zjedzenie całego kawałka tortu to dla mnie katusze przecierpiane w imię szacunku dla autora], ale w jej przypadku to mordęga.

A piszę o tym dlatego, że dziś tłusty czwartek. Bez pączka.

Znów z dylematów: wyrosnę, dorosnę?

2009-02-18T22:10:00.006+01:00

W ub. tygodniu odwiozłem żonę na spotkanie z innymi ciężarówkami, poznanymi przez nią w internecie. Wróciłem do domu sam i ... moja neurotyczna natura sprawiła, że zacząłem się bać. Bo ślisko, śniegodeszcz i może się pośliznąć, bo ma wracać autobusami i ktoś może ją popchnąć. A w żadnym z tych przypadków nie będę na miejscu, panował nad sytuacją.

A już później przestraszyłem się trochę siebie, czy nie będę zbyt nadopiekuńczy wobec swojego dziecka (dzieci). Dokąd idziesz?, z kim?, po co tam idziecie?, o której będziesz?, to wszystko jedne z gorzej wspominanych pytań z mojego dzieciństwa. Dziś dopiero widzę, jak słuszne. Nie wiem, co powoduje, że zadawałbym jeszcze bardziej szczegółowe i obawiał się bardziej, niż moi rodzice. A przecież nie chcę mojego dziecka osaczyć bezsensownym reżimem (w przypadku córki obaw ojca jest chyba najwięcej). Wyrosnę z tego?

I z innej beczki (lecz może podobnej): wczoraj przeczytałem z przechwyconego od żony Twojego Stylu artykuł o trzech historiach dorosłych córek opisujących ich relacje z ojcami. Schematów dwóch pierwszych z nich (bardzo złego i bardzo średniego) chciałbym za wszelką cenę uniknąć i pewnie mi się uda, ale trzeci (ten dobry) dał dużo do myślenia. Tak jak w opisie owej dorosłej kobiety, chciałbym być dla swojej córki przewodnikiem po świecie i (jak to opisała), jej bohaterem. Tyle, że u niej spowodowało to porównywanie jej mężczyzny do ojca, a zawsze brakowało mu (nie z jego winy i nie dlatego, że ojciec był nadszczególnie wyjątkowy) tego czegoś... I pytanie: dlaczego moją córkę miałbym przekonywać do mężczyzny, który nie jest jej ideałem? I czy nie będę o nią zazdrosny? Dorosnę do tego?

Dziecko ojcem

2009-02-14T22:16:00.004+01:00

Lekko zszokowała mnie dzisiejsza wiadomość o ojcostwie trzynastolatka (szczególnie po przyjrzeniu się jego dziecinnej twarzy) i macierzyństwie piętnastolatki z Anglii. W mediach wywołała oczywiście dyskusję nad słusznością wprowadzania edukacji seksualnej do szkół. We mnie z kolei wątpliwości, czy wolałbym, żeby ktoś obcy tłumaczył to mojemu dziecku. Jestem prawie pewny (obym się nie mylił), że jako rodzice będziemy w stanie wytłumaczyć potomkowi, na czym polega odpowiedzialność i miłość. Z drugiej strony zdaję sobie sprawę, że choćby to dziecko - ojciec (i wielu innych) już niekoniecznie będzie w stanie, więc może powinien to robić ktoś przeszkolony, dorosły i świadomy. I trzecia strona: jaką mam pewność, że ta osoba tłumacząca mojemu dziecku będzie spełniała powyższe wymogi? Strona czwarta: zdarzyło się to w kraju, gdzie edukacja seksualna (podobno) odnosi sukcesy. Nie sprawia mi to przyjemności, ale znów, jak w wielu przypadkach, muszę stwierdzić: nie jestem pewien.

Wehikuł dla cudu

2009-02-13T23:44:00.004+01:00

Dotarł do nas wózek. Historia jego wybierania jest dość skomplikowana, więc ograniczę się do głównych zdarzeń. Kandydat musiał spełnić kilka niezbyt wydumanych wymagań:

- być tak samo dziewczęcym, jak chłopięcym (bo może przydać się później);

- mieć możliwość przekręcania, lawirowania, modyfikowania, kluczenia i dużo więcej;

- być w atrakcyjnej relacji cena/jakość ( na korzyść tej drugiej).

Zaczęliśmy od sklepu, w którym pan doradzający znał się tak samo na wózkach, jak my po 1 dniu od decyzji, że będziemy go kupować. W kolejnym sklepie zjawiła się pani - anioł, po której widać było, że nie tylko zna się na rzeczy, ale (unikat!) lubi swoją pracę. I doradziła. Po naszej pierwszej idiotycznej reakcji (wózek polskiej produkcji?!), zaczęliśmy reagować na argumenty. Efektem zachwycaliśmy się dziś jazdami próbnymi po nawierzchni równej, czyli podłodze mieszkania. Zwycięski kandydat poniżej.

PS. W nawiązaniu do wczorajszego wpisu, trąba lekko się odkleja temu słoniu!

Wybieranie muzyki

2009-02-12T23:46:00.004+01:00

Oprócz naklejania, dzień zakończył się również nagraniem płyty z utworami, których Ewa (będąc w brzuchu) ma słuchać, by potem przy nich zasypiać.

Niektóre badania "dowodzą", że dziecko lepiej się rozwija i po porodzie łatwiej zasypia, gdy słucha muzyki poważnej. Inne, że jest bardziej spokojne, gdy słyszy w połogu te same dźwięki, które słyszało będąc w brzuchu (np. suszarki do włosów). Wypośrodkowałem to sobie metodą niewiadomą, że nagram pieśni, które będą:

a. dobre (według mego uznania);

b. delikatne;

c. związane z miłością.

Czułem się pewnie tak, jak lepsi ode mnie znawcy muzyki z mojej ulubionej Trójki, którzy dobierają utwory do tzw. topu (wszechczasów, polskiego). W porównaniu do nich miałem bardziej zawężony (więc łatwiejszy) wybór. Padło więc na wachlarz rozpoczynający się od Petuli Clark i Franka Sinatry, z wyraźną przewagą (ilościową) Evy Cassidy, po drodze skupiając się na rodzimych klasykach w postaciach Marka Grechuty czy Stanisława Soyki, a kończąc na Dave Matthews Band i Johnie Mayerze.

Ciekawe, czy sprawdzą się słowa Ż [sam nie wiem, po co to tak szyfruję, skoro Ż oznacza żonę], że przede wszystkim sobie sprawiłem frajdę tym przedsięwzięciem...

Remont, odc. 5 (zwierzęcy)

2009-02-12T21:00:00.006+01:00

W pokoju zaroiło się od dziwnych postaci, bo naklejki wreszcie znalazły swoje miejsca na ścianach. Teraz w kilku grupach czekają na małą treserkę. Jeśli skłonność do innowacyjnego ulepszania tego i owego odziedziczy po mnie, to należy się spodziewać, że w chwili pierwszej potrzeby wyrażenia swojej kreatywności Ewa potraktuje je flamastrem [pielęgnowany przez moją mamę z mnisią cierpliwością album z moimi zdjęciami z dzieciństwa do dziś na jednej z pierwszych stron dowodzi, jak kończy się tuning czarno-białych fotek kolorowym pisakiem]. Więc póki nietknięte, prezentuję.

Pukającego się w tym momencie w czoło czytelnika uspokajam, że nie wyszło "pstrokato", czego się najbardziej obawiałem, widząc po raz pierwszy ilość stworzeń.

Cukrem przesycenie

2009-02-09T23:40:00.004+01:00

Od poczęcia wszystko szło wzorowo, a kolejni lekarze oceniali rozwój ciąży i Ż. w tym czasie za okaz zdrowia. Dzisiejsza diagnoza okazała się dołująca: cukrzyca ciążowa. Niby to żaden dramat, ale nastrój wyraźnie nietęgi w obojgu z nas. Nawet moje pocieszenia typu "zdaj sobie sprawę z tego, że dziś można to leczyć, a nasze mamy nie miałyby pojęcia o tym", działa słabo. W uproszczeniu: skutek może być taki, że Ewa będzie tak duża, że Ż. będzie miała trudniej w czasie porodu.

I teraz konsekwentnie rozchwiane postrzeganie taty: czy nie dałoby się zdiagnozować tego wcześniej? Czy lekarz (ten czy inny) nie popełnił błędu?

Moja opinia na temat prestiżu zawodów jest taka, że profesja jest tym atrakcyjniejsza, im więcej stworzy niezrozumiałych dla mas terminów (prawnicy, finansiści, lekarze). A ja czuję się okropnie bezradny i umiarkowanie rozzłoszczony w momencie, gdy muszę na ich usługach polegać, mając niewielkie pojęcie o tym, czy mają rację. I tak właśnie jest w tym przypadku.

Wyszedło szydło z worka

2009-02-08T21:53:00.004+01:00

Tak jak w tytule mawiał nauczyciel matematyki w moim liceum , [ale to nie dlatego nie lubiłem tego przedmiotu]. Okazało się, że zawiasy w szafach opisywane wcześniej zamontowałem odwrotnie. Uświadomił mi to szwagier przybywający na urodziny (etykieta nie pozwala ujawnić które) Ż. Czyli ja okazałem się kretynem, a nie producent mebli. Choć właściwie winę powinniśmy dzielić po połowie, bo postępowałem według jego (producenta) instrukcji.

Dotarły też naklejki z żyrafami i innymi elefantami. Czas na negocjacje o ich rozmieszczeniu na ścinanach. Zapowiada się żarliwie, ale zobaczymy...

Daleka przyszłość

2009-02-05T22:37:00.005+01:00

Często zastanawiam się, jak byłoby jej najlepiej, jakie ścieżki rozrysować, żeby wybrała odpowiednio. Ostatnio myślałem nawet, czy powinna się uczyć chińskiego wobec wszechobecnej ekspansji ludu z kraju środka. A może Indie przeważą (chociaż ci akurat kłopotów z angielskim nie mają)? Albo inaczej - biorąc pod uwagę, jaką przewagę w świecie tzw. biznesu mają tzw. native speakers, być może najlepszym rozwiązaniem dla mojego dziecka byłyby studia w Wielkiej Brytanii czy Stanach [strach mnie ogarnia, co byłoby, gdyby po nich zachciała pobyć dłużej]? Wszystko pięknie, ale czy to gwarantuje (albo chociaż uprawdopodobnia) szczęśliwe życie?

Być może odnajdzie swoje przeznaczenie w sprzedawaniu warzyw, sprawdzaniu szkolnych wypracowań, a może w adwokackich wywodach czy prezentacjach dla zarządów? Z pewnością będę zachęcał, by wybrała zgodnie z sumieniem i wyczuciem. Oby oba nie zawiodły.

Kuzyn Ignacy

2009-02-03T22:03:00.005+01:00

Wiem, ostatnio wpisywałem tu rzadziej niż wcześniej. Usprawiedliwienie jest takie, że niewiele się działo. Owszem, w międzyczasie komputer w niezrozumiały dla mnie sposób stwierdził, że Ewa waży 2, 38 kg. W tym samym międzyczasie kolejne badania. I odmowa posłuszeństwa ze strony natchnienia. Pocieszenie jest takie, że wbrew Marksowi przedkładam jakość nad ilość.

Nie będę się więcej tłumaczył. Wczoraj odwiedził nas kuzyn Ewy Ignacy wraz z mamą (kolejność wymieniania podmiotów przypadkowa), co autor wykorzystał (z lekkim stresem) do ćwiczenia obsługi malucha. Jeden z (niewyraźnych) efektów poniżej.

Trochę sobie wyrzucałem, że jak jest przy mnie i nie widzi mamy, to na twarzy pojawia się grymas. Mam nadzieję, że jak się lepiej poznamy, będzie inaczej!

Dziecko = (nie zawsze) miłość

2009-01-31T21:53:00.004+01:00

W ramach tracenia czasu obejrzeliśmy dziś z Ż. film Dzień, w którym zatrzymała się Ziemia. Gdybym pisał streszczenia dla uczniów z podstawówki, to opis tej przyjemnej bajeczki z prostym morałem byłby mniej-więcej taki: ufoludek (dobry) przybywa na Ziemię i mówi jej mieszkańcom (przeważnie złym), że nie są właścicielami planety, którą uśmiercają. I że najlepiej będzie, jeśli Ziemia się ich pozbędzie. On ze swoimi kamratami zbierają w tym samym czasie próbki organizmów, które później odtworzą. Później się lituje, a przewodnim motto filmu powinno chyba być hasło, które kiedyś zobaczyłem na plakatach z Janem Pawłem II: zatrzymaj się, to przemijanie ma jakiś sens...

Głównym powodem powyższego tekstu jest uwaga, jaką zwróciłem na postawę kilkuletniego dziecka [Ż. twierdzi, że ostatnio jestem rozbrajająco wrażliwy na punkcie dzieci (ciekawe, dlaczego?)], jednego z głównych bohaterów seansu. O ile w zapierającym kiedyś mój dech w piersiach E.T. (chyba jeden z pierwszych filmów, jakie zobaczyłem w kinie) dzieci były oczywistym przyjacielem przybysza, o tyle w Dniu dla chłopca wychowanego w środowisku "obcy, czyli zły", oczywistym jest to, że z nieznanym trzeba walczyć. I teraz pytanie: jak w dzisiejszych wyścigowych czasach wychować dziecko tak, żeby nie myślało bezsensownym schematem? A może właśnie powinno? Przecież będzie żyło wśród ludzi, a nie ufoludków.

Jak zwykle, prawda pewnie gdzieś pośrodku.

Remont, odc. 4

2009-01-21T21:52:00.007+01:00

Poprzedni wpis nie był niestety ostatnim zawierającym narzekania okołomeblowe. Nie sądziłem, że kiedyś to powiem/napiszę, ale... zatęskniłem za meblami z IKEI. A właściwie za łopatologicznymi instrukcjami ich montażu.

Zakładałem, że na skręcenie 3 sztuk poświęcę 1 dzień. Bo skoro tyle zajęło mi kiedyś montowanie dużo większych szafy i komody, to dlaczego te liliputy miałyby być bardziej czasochłonne? A rzeczywistość okazała się tak, brutalna, że:

- doprowadzenie łóżeczka do stanu używalności poszło w miarę gładko, kilkugodzinnie. Parę wyrazów na k. w trakcie się pojawiło (więcej w głowie niż na ustach, ale jednak);

- po wyjęciu instrukcji montażu z paczki z komodą musiałem zadzwonić do producenta, żeby przysłał mi to w wersji elektronicznej, bo z powielanej domowo bibuły Solidarności w latach osiemdziesiątych na pewno dałoby się więcej odczytać. Pani obiecała przesłać w 0,5 godziny, mail doszedł, gdy komoda była już gotowa (w międzyczasie znalazłem instrukcję w sieci, a jej wskazówki doprowadziły do tego, że w momencie bliskim końca musiałem komodę rozkręcać, bo inaczej nie wcisnąłbym półek);

- koncepcję szafy klnę do teraz. Wprawdzie w tym pokoju przeklinać się nie powinno, ale na wprowadzenie tej zasady jest jeszcze trochę czasu [przy okazji wyjaśniam Ż., że wyraz na k. w momencie frustracji i bezsilności działa wprawdzie minimalnie, ale jednak kojąco]. Wszystko szło gładko do momentu instalacji drzwi. Geniusza projektującego zawiasy wezwałbym chętnie na ubitą ziemię, bo przez niego szybciej osiwieję, a jego koncepcję musiałem modyfikować, posiłkując się zakupami w Castoramie.

Dobra, żółć wylana. Efekty pracy (2 z 3) poniżej.

Profesjonalizm

2009-01-20T23:00:00.004+01:00

Dzwoni telefon (wczoraj):

Głos kobiecy [nazwijmy ją Ekspedientką nr 1]: Halo, dziś będzie można odebrać meble. Będą ok. 16, sklep jest czynny do 20.

Ja: Super. Jak można podjechać do sklepu tak, żeby było jak najbliżej?

Ekspedientka nr 1: No, jak do nas przywożą, do podjeżdżają pod samo wejście

[myślę sobie: mało przydatna informacja, ale jest dobrze, można podjechać pod sklep, za chwilę dowiem się jak, tylko muszę panią odpowiednio nakierować na właściwy tor]

Ja: Będę jechał od strony centrum [świadomie nie użyłem kierunków geograficznych, wszak rozmawiałem z kobietą], czy z al. KEN mam skręcić w lewo przed galerią, czy objechać ją i za budynkiem skręcić?

Ekspedientka nr 1: Eee, noo, w lewo, ale, no tutaj podjeżdżają ..... no będzie pan musiał to załatwić z ochroną

[dobra, nie będę pani zamęczał, na miejscu załatwię to z ochroniarzami]

Przyjeżdżam. Parkuję i idę do ochrony. W 3 minuty uzgadniamy jak się poruszać i że pozwolą mi wjechać na chodnik, z którego będzie najbliżej. Wracam do samochodu i wysłuchuję obelg innego dżentelmena z ich ekipy, że nie wie, kto mi dał prawo jazdy, skoro zaparkowałem, gdzie zaparkowałem. Odpowiadam, że na szczęscie nie on.

Podjeżdżam. Sklep wygląda na chwilowo zamknięty, ale miotając wzrok dookoła, dostrzegam wcześniej poznaną twarz Ekspedientki nr 1. Rozmawia z koleżankami z sąsiednich boksów, więc ewidentnie swoim następnym krokiem (bezczelnie podchodzę i mówię, o co chodzi) zakłócam jej tradycyjny tryb towarzyski.

Z litości pominę cały fragment dotyczący nieumiejętności obsługiwania terminala do kart kredytowych. W końcu najważniejsze są meble. Stoją na terenie sklepu [ważne: nie w magazynku].

Ja: ma tu pani jakiś wózek? [przyznaję, pytanie głupie, bo na wystawie wózków ok. 20, tyle że zupełnie nieprzydatnych do realizacji mojego celu]

Ekspedientka nr 1: Poszukam w magazynku

Ja: To pani poszuka, a ja w międzyczasie przeniosę najlżejszą paczkę [jak mogłem mieć nadzieję na wózek mieszczący się w magazynku, w którym nie mieściły się paczki z meblami?!]

[Wracam po załadowaniu lżejszej paczki]

Ja: I jak z tym wózkiem?

Ekspedientka nr 1: No nie mamy

Ja: Może sąsiedzi?

Ekspedientka nr 1: Nieee, nie ma

[moja naiwność powoduje, że nie pytam w innych boksach]

W tym momencie pojawia się druga pani (Ekspedientka nr 2).

Ekspedientka nr 2: Jak pan to wszystko przeniesie?!

Ja: wygląda na ciężkie, ale chyba dam radę

Ekspedientka nr 2: to ja się spytam koleżanek

Po chwili wraca z wózkiem z naprzeciwka (od koleżanek). Co więcej, przesuwa wszystkie paczki spod magazynku do strefy operacyjnej wózka.

Wnioski: mała konkurencja? zbyt małe bezrobocie? musimy się jeszcze uczyć kapitalizmu?

Zamiast kolejnej części remontu

2009-01-17T23:41:00.004+01:00

Dziś miał być wpis z łóżeczkiem i komodą w tle. Ale w międzyczasie zadzwoniła pani grzecznie informując, ża meble (oczywiście z winy producenta) nie dojechały. Czyli trzeba czekać.

A że komputer zlokalizowany tymczasowo w pokoju (po malowaniu) naszej królewny, to czuję się, jakby ktoś za karę kazał mi się cofnąć w edukacji do wieku przedszkolnego.

Jak dojdzie łóżeczko, pewnie doznam uczuć żłobkowych...

Ochraniacz na doświadczenia

2009-01-13T20:19:00.004+01:00

Oglądając przedwczoraj obrazki z finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy [wstawiam link mimo nadziei, że jeszcze bardzo długo będzie grała], a szczególnie z Przystanku Woodstock, będącego integralną przecież jej częścią, zadałem sobie pytanie: co by było, gdyby moja córka spytała pewnego dnia: tato, mogę jechać? Najlepsza odpowiedź, jaka przyszła mi do głowy, to: dobrze, ale jadę z Tobą. [chwila na wątpliwości] Przecież sam na jej miejscu zareagowałbym alergią. Bo chcę z przyjaciółmi, a nie z aniołem stróżem przybierającym postać kapo. Bo chcę poszaleć, a nie prosić o pozwolenie na kupno piwa. Bo będzie presja, a z presją nie ma zabawy.

Sam przecież jeździłem na koncerty, podczas których moja mama pewnie drżała o bezpieczeństwo syna. Chodziłem na mecze, które policja z definicji uznawała za te podwyższonego ryzyka (podczas jednego z nich w centrum miasta zasztyletowano kibola). Itp, itd.

I tu chyba otwiera się szerszy temat: na ile rodzice powinni strzec pociechy przed otoczeniem (gdzie jest granica między tym złym a dobrym, nikt chyba jeszcze nie ustalił). Ile dziś doświadczenia mam dzięki wszystkim i tym fajnym, i tym niebezpiecznym przygodom, w których uczestniczyłem? Pewnie chciałbym ustrzec dziecko przed wszystkimi błędami i głupstwami, które popełniłem. Ale ile z nich złożyło się też na to, że dziś jestem (chyba) w miarę poczciwym współzałożycielem podstawowej komórki społecznej?

Jestem Twój

2009-01-12T00:24:00.003+01:00

Pomysł nie jest mój, ale kopiowanie dobrych pomysłów nie sprawia mi problemu. Chodzi o pieśń Soyki (a przynajmniej przez niego wykonaną). W ostatnią sobotę spędziłem kilkadziesiąt minut na szukaniu jej w formacie mp3 w sieci, bezskutecznie. W końcu odnalazłem zakurzoną kasetę magnetofonową [link wstawiam na wypadek bardzo prawdopodobnej obecności takiego nośnika jedynie w zbiorach archeologicznych za kilkadziesiąt lat]. Następnie, nie bez trudu przypomniałem sobie, gdzie jest ostatni odtwarzacz do tego ustrojstwa. Przyznam się, że szczerze wzruszają mnie jej tekst i perspektywa odtwarzania/śpiewania przy usypianiu Ewy. Wczoraj za mikrofon służył brzuch, z lekko zmodyfikowanym refrenem: stwór zastąpił Twojego.

Jeśli ktoś miałby pomysł, jak zdobyć legalną [kolejny dowód statusienia!] mp3, proszę o pomoc.

PS. Tę kasetę kupiłem dawno temu swojemu tacie (choć za jego pieniądze). Kaset reinkarnacja?!

W poszukiwaniu odpowiedniego czasu

2009-01-11T00:20:00.009+01:00

Dzisiejsza (wczorajsza właściwie) lektura gazety uzmysłowiła mi, że Ewa urodzi się w roku pełnym rocznic. 20 lat od wyborów 4 czerwca, 10 lat w Polski w NATO, 5 lat w Unii Europejskiej i 70 od wybuchu II wojny światowej. Czyli, z jednej strony narażona jest na nudne uczestnictwo (nawet bardzo bierne ) w ich obchodach, z drugiej - jeszcze nie będę miał okazji do uświadamiania i tłumaczenia ważnych rzeczy.

Pewnie, że bez sensu jest dywagowanie o tym, który rok dla narodzin dziecka jest najlepszy. Ale piszę o tym dlatego, że mnie skłoniło to do wspomnienia, że od czasu studiów żałowałem, że nie urodziłem się wcześniej. Bo nie miałem okazji w pełni świadomie być uczestnikiem tego, co działo się w Polsce w latach 80-tych wieku XX. Pamiętam historię sporo starszego kolegi (historię z właśnie wtedy), którego rodzice zostali wezwani do szkoły po tym, jak nauczycielka spostrzegła , jak wypisywał w zeszycie pierwsze litery swojego nazwiska: KOR. Zazdrościłem mu tego dreszczyku emocji. A dziś chciałbym, żeby moja córka żyła w świecie, gdzie podobnych dreszczyków nie ma. I wychodzi z tego paradoks.

Tłumaczę się za gadżet

2009-01-11T00:14:00.002+01:00

Przepraszam za obcojęzyczność nowego elementu w prawym górnym rogu. Nie znalazłem polskiego odpowiednika, a liczba (na dziś 60) oznacza ilość dni do urodzin. To tłumaczenie znalazło się tu z oczywistego powodu - nie każdy musi znać język angielski.

Remont, odc. 3

2009-01-09T22:56:00.004+01:00

Teraz wiem, że serial powinienem był zatytułować urządzanie, a nie remont, bo remont w zasadzie się zakończył, a urządzanie nie. Będą jeszcze meble, lampy i wiele innych. Czyli do mistrzów Emmy nie dostąpię, ale niewielkie to zmartwienie. Serial tytułu nie zmieni, bo nie zmienia się reguł w trakcie gry. A teraz pokój po zainstalowaniu rolet [w pokoju dziecięcym powinno się to chyba nazywać roletkami, ale jakoś nie lubię zdrobień].

Dyskryminacja!

2009-01-09T22:40:00.003+01:00

Mimochodem odbieram dźwięk z TVN Warszawa: zła informacja dla warszawskich matek. Brakuje miejsc w żłobkach. Cenię sobię dziennikarską cnotę oszczędności w słowach [pamiętam wykład Krzysztofa Mroziewicza, który wyrażenie w dniu dzisiejszym uznawał za o 2 słowa za długie, bo można powiedzieć dzisiaj] i w związku z tym niechęć do powiedzenia matek i ojców, ale można to przecież zastąpić słowem rodziców! I mam żal, że traktuje się mnie (i setki innych ojców) jako istotę mniej troszczącą się o dziecko, niż mama (z całym szacunkiem). Przykład być może daleki od tego z filmu Tato, ale jednak... Nie cierpię stereotypów. Co na to feministki?

Remont, odc. 2

2009-01-08T22:57:00.005+01:00

Pokój wyglądał i wygląda jak widać (właściwie lepiej, bo Wielki Brat Google z jednolitego koloru tworzy jakieś fale i przebarwienia), a we mnie zmęczenie okazuje się skutecznym zabójcą weny. Bohaterka zmęczona jeszcze bardziej. Teoretycznie powinienem jej zabronić skakania z drabiny na parapet, ale nie znam śmiałka, który potrafiłby taki zakaz wyegzekwować.

Remont pokoju, odc. 1

2009-01-07T20:33:00.007+01:00

Telenowela to raczej nie będzie [swoją drogą chętnie usłyszałbym argumentację autora za słusznością tłumaczenia hiszpańskiego telenovela czy angielskiego telenovel na polską telenowelę, skoro w obu tych pierwszych językach novela i novel to powieść], ale kilka odcinków się zapowiada. Być może dobijemy nawet do ilości mojego ulubionego serialu z dzieciństwa, Czarnych chmur.

No więc zaczęło się. Od negocjacji, jak zwykle. Kolor (kolory), wzorki, farby. I wątpliwości [wiem, wychodzę na neurotyka]: czy robimy to bardziej dla dziecka, czy dla siebie. Bo ono w pierwszych miesiącach potrzebuje zaledwie kilku rzeczy zamiast ścian przemienionych w bajkową scenerię. Argument, że nie będziemy przecież urządzali remontu, kiedy pokój będzie już zajęty w końcu mnie przekonał. Potem już tylko zakupy (nienawidzę) i transport (lubię).

Dzień skończyliśmy stanem, którego skrawek na zdjęciu powyżej. Co ciekawe, jeszcze kilka lat temu słowo "gruntowanie" kojarzyło mi się bardziej z glebą niż sufitem czy ścianą.

Wietrząc się

2009-01-06T20:12:00.006+01:00

Jakoś się ostatnio poważnie tu zrobiło, więc pora przewietrzyć i pokazać kadr z wczorajszego spaceru po wsiach, polach, łąkach, brzegach, drogach i wałach.

Gdyby spojrzeć na to jak na dziecięcy rysunek i dodać element futurystyczny, to obiekt z brzucha postaci po prawej (po odwróceniu (obiektu, nie postaci)) stałby pomiędzy postacią po lewej i postacią po prawej. Skomplikowane? Chyba nigdy nie uda mi się dorównać instrukcjom z IKEI w prostocie przekazywania informacji. Może to i dobrze...

Nazywanie

2009-01-05T18:47:00.008+01:00

Najpierw o blogu. Wiem, że pisząc o genezie jego tytułu mogę się co bardziej wrażliwemu jego czytelnikowi narazić. Bo to przesada w wylewaniu kawy na ławę, bo odarcie z przyjemnych niedomówień, bo obraza inteligencji czytelnika, bo coś tam coś tam. Ale ktoś spytał mnie pewnego dnia, skąd ten tytuł, a ja głupio odburknąłem. Poza tym, kiedyś być może zechce to przeczytać moje dziecko, a nie wiadomo, czy seria przetrwa po ostatnim wznowieniu. Więc niech tam, w razie czego winę zwalę na Wikipedię: http://pl.wikipedia.org/wiki/Poczytaj_mi_mamo.

Po tym ujawnieniu wątpliwej tajemnicy można z kolei postawić autorowi kilka kolejnych zarzutów: a dlaczego nie Powpisuj mi tato, a dlaczego nie Napisz mi tato. Wiem, wiem. Ale karawana i tak pójdzie dalej.

A w trakcie szukania obrazka do tego wpisu znalazłem poniższy. Przypomniał mi, że Stefek był kiedyś moim dobrym kumplem.

Teraz o ważniejszym, czyli dlaczego Ewa. Wspominałem o tym bardzo krótko, więc nadrobię teraz. Bo to imię to dla mnie kwintesencja kobiecości, wręcz synonim słowa "kobieta" [nie cierpię tego amerykańskiego przenoszenia otwarcia cudzysłowu do góry; dojdzie do tego, że zacznę pisać w Wordzie i kopiować treść tutaj]. Bo w swojej prostocie (nie mylić z banalnością) piękne i całkiem rzadko używane (co mnie bardzo zdziwiło).

Przy okazji: jestem ciekaw, kto wpadł na pomysł, że wybór imienia decyduje o cechach charakteru człowieka. Choć przyznaję, że cudownie uprościłoby to rodzicom życie. Wybieraliby sobie zestaw cech, które im odpowiadają, poszukaliby imienia gwarantującego obecność ich wszystkich w człowieku i ... spokój. Bez potrzeby wychowywania, tłumaczenia świata, wprowadzania do życia w społeczeństwie. Całą teorię socjalizacji trafia szlag, a kilka lat mojego życia poświęconych na studia okazują się czasem straconym. Brrr.

Życzenia powtarzalne

2009-01-03T21:16:00.003+01:00

Jakoś tak się składa, że przeważnie w wigilię Bożego Narodzenia [niedobrze, miało już nie być o świętach; eeh - jestem niekonsekwentny] składamy sobie te same życzenia, co w Sylwestra. Moim ulubionym tegorocznym było, w zależności od rozmówcy: ślicznej wnusi, ślicznej siostrzenicy itd. [kłopot pojawiał się w momencie, gdy rozmawiałem z przyszłymi ciociami/wujkami niespokrwenionymi; albo mój zasób słów, albo język polski jest zbyt ubogi].

I teraz zastanawiam się, dlaczego nie zdrowej wnusi. Przecież na tym najbardziej mi zależy. Rozpatruję 3 możliwości:

a. podświadome uznanie zdrowia i urody jako synonimów (no bo skoro śliczna, to pewnie i zdrowa);

b. większa sympatia do samego słowa śliczna (bez wikłania się w treść);

c. podświadomy (znów) narcyzm.

Gdybym był bardziej nowoczesny, byłoby to pewnie tematem do rozmowy z psychoterapeutą. Ale że zawsze uważałem (i uważam) się za swojego najlepszego terapeutę, [nie wykluczam, że kiedyś to odszczekam] więc moje rozterki pozostaną niewyjaśnione. Chyba, że mój najlepszy terapeuta znajdzie odpowiedź.

A nielicznym (jak mi się zdaje) czytelnikom tychże wypocin w w 2009 roku życzę ślicznej [...uzupełnić w zależności od powiązania z autorem...]!

O świętach ostatnich ostatni raz

2008-12-30T00:06:00.008+01:00

Po długich rozważaniach i dyskusjach postanowiono, że zostajemy na święta w domu, a dołącza do nas przyszła babcia ("po mieczu"). Bo co by było, gdyby Ewa zechciała zobaczyć świat dużo wcześniej, niż w planie? I z dzisiejszej perspektywy wiem, że to były jedne z najlepszych świąt w moim dorosłym życiu. Spokojne (raptem kilka konflinkcików szybko gaszonych), umiarkowane i odrobinę (niestety, ale nie można przemęczać ciężarówki) przespacerowane. Może nawet zbyt pluszowe, ale wolę plusz od ognia.

King Size

2008-12-28T20:25:00.005+01:00

To jedno z pierwszych zdjęć Ewy. Tych udowadniających jej kobiecość publikować nie będę, bo nie wiem, czy by sobie tego życzyła. W każdym razie, wówczas odległość od czubka głowy do końca tułowiu to 12 cm. I pytanie: kto ma wrażenie, że skądś wykombinowała sobie poduszkę pod głowę [jak się okaże, że to nie głowa, wyjdę na idiotę. Trudno...] ?

Odchudzanie

2008-12-27T23:56:00.002+01:00

Ewa waży dziś ok. 1,4 kg (tak wskazało ostatnie USG). I myślę sobie, czy za kilkanaście (kilkadziesiąt) lat o tej samej porze roku będzie chciała "zrzucić" na wadze 1,4 kg przed imprezą sylwestrową. Bo sukienka piękna i wąska, bo coś tam. Mam nadzieję (nikłą, graniczącą z niemożliwością) , że wcześniej skosultuje się z rodzicami.

Gdyby brzuch był przezroczysty, a oczy widzące...

2008-12-25T23:46:00.008+01:00

... to dziś Ewa zobaczyłaby (do góry nogami ze względu na strategicznie przyjętą pozycję):

Na święta

2008-12-25T23:28:00.003+01:00

Ewa w brzuchu mamy staje się coraz dokuczliwsza. Wierzga kończynami i zabrania naszej bohaterce tradycyjnego świątecznego obżarstwa. W sumie, obu wyjdzie to na zdrowie...

Ale nie to miało być najważniejszą częścią wpisu. Chodziło raczej o refleksję nad świętami. O tym, jak bardzo ekscytujące były dla mnie, kiedy byłem dzieckiem [wczoraj wyznałem mojej mamie, jak przed wigilią odnalazłem w szufladzie jeden z najlepiej zapamiętanych prezentów i potem grałem spontaniczną radość przy choince]. Święta były przede wszystkim oczekiwaniem na prezenty. Dziś też mają swój niesamowity nastrój i sens, ale bez obecności dzieci są jednak uboższe. Marzę o tym błysku w oku berbecia, który zastanawia się (o ile nie skorzystał z doświadczeń taty i nie odszukał wcześniej), co dostanie. A potem... szczere szcęście albo szczery zawód.

Imieniny nr 0

2008-12-24T00:22:00.004+01:00

Wprawdzie ani w moich rodzinnych stronach, ani w rejonach, skąd Ż., nie obchodzi się imienin, to jednak przyszło mi do głowy [lub zostałem uświadomiony, szczerze mówiąc nie pamiętam], że skazałem córkę na zbieżność wigilii Bożego Narodzenia z imiennym obrzędem. [jeszcze wyjaśnienie: wczorajsze USG rozwikłało wszelkie minimalne wątpliwości odnośnie płci].

Nie wiem wprawdzie jakie (albo czy w ogóle) śpiewa się piosenki imieninowe [odważyłbym się na tezę, że ku czci poszczególnych świętych, ale to może być teza zbyt odważna], więc już dziś obiecuję: z Ewą będziemy w jej imieniny śpiewać kolędy. Jeśli zażyczy sobie innego repertuaru, będziemy twardo negocjować.

Bez sznura za mudurem

2008-12-20T21:17:00.002+01:00

Przygotowujemy pokój dla dziecka, więc trwają porządki w pomieszczeniu spełniającym wcześniej rolę składzika do wszystkiego, co na bieżąco niepotrzebne (który to już dzień?). Przypominają mi się historie typu "podczas porządkowania strychu znalazłam stare fotografie...". Ż. odgrzebała właśnie moją książeczkę wojskową [pardon, powinienem napisać: SIŁY ZBROJNE POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ. KSIĄŻECZKA WOJSKOWA; brzmi dumniej, prawda?]. No i przypomniał mi się koszmar niedoszłego żołnierza - słabo intelektualnie rozwinięty mundurowy za biurkiem mówi: eee, Liceum, taa, profil, yyy, biologiczno-chemiczny. Nooo, pasowałbyś do wojsk tych, noooo, chemicznych. Przed oczami stanął mi obraz siebie w masce gazowej gmerającego w puszce z napisem Biohazard. I strach, że mogę stracić jakieś 2 lata życia odmóżdżając się w koszarach w towarzystwie zielonego koloru, wódki i broni [przypuszczenia oparte na zeznaniach byłych poborowych]. I wzmożona motywacja (stres również), żeby dostać się na studia.

Cieszę się, że moja córka (nawet, jeśli okazałaby się synem) tego nie doświadczy. Że mimo żydowskiego rodowodu jej imienia nawet armia izraelska ani inny Mosad się o nią nie upomni, bo nie biorą w kamasze polskich kobiet. Chociaż, kto wie?

Dialog sprzed kilku lat

2008-12-14T23:25:00.003+01:00

S: chciałbyś mieć dziecko?
Ja: chciałbym, ale chyba jeszcze nie teraz.

S: dlaczego?

Ja: bo sam czuję się jeszcze dzieckiem. Jak mogę odpowiadać za inną istotę, skoro sam nie do końca odpowiadam za siebie?

S: jeśli w tym wieku nie wydoroślałeś, to już nigdy nie będziesz dorosły [miałem jakieś 25-28 lat - to szacunek na dzisiaj; ta rozmowa mocno utkwiła mi w głowie].

I dopiero teraz zdaję sobie sprawę, że wydoroślałem dzięki dziecku, które w drodze. Kompletna zmiana priorytetów, powaga decyzji, odpowiedzialność.

S - miałeś rację, ale nie do końca. Być może dlatego, że ojcostwo jeszcze przed Tobą.

Off the topic: tata był dziś na meczu koszykówki. Polpharma Starogard wygrała z Polonią Warszawa. W zmaganiach dwóch spośród trzech moich ukochanych miast górą Kociewie, więc humor dopisuje!

Rozdanie świadectw

2008-12-11T21:11:00.004+01:00

Zajęcia w szkole rodzenia historią. Dobrze, bo nie trzeba już codziennie jeździć w to samo miejsce o tej samej porze (jak to w szkole). Szkoda, bo to jedyne towarzystwo, które ma jeden wspólny najważniejszy temat [reguła: im starsi przyszli rodzice, tym większe dociekliwość i zainteresowanie]. W innym gronie nie będę przecież zamęczał przyjaciół/znajomych opowieściami o pieluchach, dietach, kąpaniu.

Po ćwiczeniach z lalkami przyjdzie pora na praktykę z wierzgającym się i krzyczącym maleństwem. Z dzisiejszej perspektywy rozkosz, a jak będzie, się okaże.

Dla niewtajemniczonych: obok obrazek, jak tata nie powinien trzymać dziecka.

Być albo nie być (przy porodzie)

2008-12-07T23:28:00.003+01:00

Do wątpliowości Hamleta mi daleko, ale każdy przyszły współczesny tata w pewnym momencie musi sobie to pytanie zadać, bo rzeczywistość ( i zewnętrzna presja) je stwarza. Na początku byłem sceptyczny. Jako konserwatysta twierdziłem, że skoro przez tyle wieków dzieci rodziły się bez udziału ojców, to jest OK. Ciemnogród? Dobrze, pewne rzeczy z tzw. ciemnogrodu akceptuję. Dodatkowo nasłuchałem się w radio o wynikach badań, [ach ci amerykańscy naukowcy] które wskaźnik wspólnych porodów mocno kojarzą z liczbą rozwodów. To tyle z rozterek czysto racjonalnych.

Nie wyobrażam sobie, że jeśli mam taką możliwość, nie pomóc Ż. Będąc, uspokajając, całując w czoło, masując, relaksując, jeszcze nie wiem co jeszcze.

Tyle, że wolałbym to wszystko obserwować od strony głowy Ż. Ambicja mężczyzny: przeciąć pępowinę. No nie wiem. A jeśli córka zaprogramuje sobie automatycznie, że tata odciął ją od źródła pożywienia, oddychania? W tym przypadku jestem na NIE, ale tylko krowa nie zmienia zdania...

Bohaterka

2008-12-07T17:50:00.000+01:00

Kilkadziesiąt kontaktów żył z igłami. Dziesiątki wizyt u ginekologów (mężczyźnie trudno nawet sobie wyobrazić, jak krępujących [to już moje przypuszczenie]). Setki rozmaitych rodzajów wyrzeczeń. Tysiące przeczytanych książkowych stron i internetowych postów. Stres, nadzieja, zawód, depresja, huśtwaka emocji. Moja Ż.

Jeśli miarą bohaterstwa byłaby ilość postawionych pomników, dla rzeźb jej postaci i wszystkim jej podobnym zabrakłoby powierzchni. Wiem, że w przyszłości owoc powyższego odpłaci jej równie mocno.

Bardziej patetycznych treści w tym miejscu nie przewiduję. Ale ten patos jest świadomy i prawdziwy.

Rozterek cd.

2008-12-05T23:31:00.000+01:00

Standard: dziecku dać tyle, ile możemy, może nawet więcej. Refleksja: czy warto? Pewnie, że tak, ale można taniej (szczególnie kiedy sytuacja finansowa nietęga). Ubranka szybko stają się nieaktualne, nawet wózek może się nagle okazać za mały. Gdzie znaleźć odpowiedni balans między bezgraniczną miłością a rozsądkiem? Przykładem ciuszki z góry ekranu. Kupione (używane) przez internet kosztowały jakieś 10 proc. tego, co w różnych mothercare'ach. Są śliczne, świetnej jakości. Gdyby w podobne (ale chłopięce) ubrali mnie w dzieciństwie moi rodzice, otoczenie potępiłoby ich jako obrzydliwych krezusów, nie daj Boże (tfu!) prywaciarzy. Ale gdzie ta granica? Trudne to bardzo...

Ze zwyczajnych rozterek rodziców

2008-12-05T00:06:00.000+01:00

Jeśli będę córce serwował muzykę, filmy, książki, które mnie kształtowały, to uzna to za coś passe? Pewnie tak. Bo będzie inaczej, bo rówieśnicy mówią coś innego. Ja też (mimo szacunku) nie słucham Beatlesów, Rolling Stones z mniejszym trudem.

Chociaż, mimo doraźnych mód, w swoim czasie byłem zafascynowany Dostojewskim. Hmmm, widać literatura bardziej odporna na mody niż muzyka. Pewnie nawet słowo passe będzie przebrzmiałe. Myślę sobie, że najlepiej będzie, jeśli po prostu będzie miała otwarty umysł. A wtedy to ona mnie czegoś nauczy.

Psychomoto

2008-12-04T23:34:00.000+01:00

Dziś w szkole rodzenia o rozwoju psychomotorycznym dziecka. Merytorycznie nie uda mi się do czegoś przyczepić. Ale do refleksji doprowadziła jedna wypowiedź prowadzącej: za kilka lat mogę mówić coś innego, bo medycyna (czy ogólniej: nauka) może doprowadzić do innych wniosków. W związku z tym mam propozycję: zidentyfikujmy, jakich nauk nt. rozwoju fizycznego dzieci udzielano ok. 25 lat przed sukcesamii Szarmacha, Bońka, Laty i ferajny. Być może znajdziemy receptę na poprawę stanu naszej piłki?

A na poważnie: w jak dużo gorszej sytuacji były nasze mamy, kiedy zbliżał się poród... Setki książek, internet, eksperci - dla nas oczywistość, dla nich w tych czasach czysta fantastyka. Dzięki, Lechu!

Boys do cry

2008-12-03T20:52:00.000+01:00

W szkole rodzenia nauczyłem się kilku rzeczy, ale teraz o jednej, której się nie spodziewałem. Że wrażliwośc nie zależy od statusu społecznego, inteligencji czy poziomu intelektualnego. Wiele razy na myśl o mojej córce w oczach pojawiały mi się łzy i myślałem, że jestem dziwny i wyjątkowy. Nieprawda. Jest nas mnóstwo, a udowodniły mi to warsztaty z psychologami (swoją drogą, ciekawa to psychoterapia, kiedy w jednej sali siedzi dwadzieścia kilka osób). Kolegom pociły się oczy na samą myśl o swoim pierwszym dziecku. Przy tym jeden z nich ostrzegł, że nie będzie więcej mówił, bo zaraz zacznie ryczeć. I nieważne, czy był w stanie opowiedzieć to terminami wyszukanymi w słowniku wyrazów obcych. Czapki z głów.

Samiec niewrażliwy? Bzdura!

Sztuka latania, czyli szkoła rodzenia

2008-12-02T01:06:00.000+01:00

Jest za darmo, więc darowanemu koniowi.. ale jednak. Każdy świadomy rodzic coś czyta, jakoś się stara. I pewnie w większości świadomi przychodzą na szkołę rodzenia. A tu zestaw rad dla ojców (przykład): nie dzwoń do całej rodziny i wszystkich przyjaciół, że oto jedziecie do porodu.

Ś.P. Staisław Lem powiedział, że odebrałby prawa do rodzicielstwa tym, którzy decydują się na nie dla becikowego. Jak rozumiem, szpital bazuje na doświadczeniach, więc sytuacja powyższa w historii instytucji się odbyła. Zatem - odebrałbym imbecylowi prawa rodzcielskie z powodu sprowokowania zagrożenia życia, niezdrowej chęci zaimponowania, nadmiernej pychy i ogólnej głupoty, która dyskwalifikuje go jako odpowiedzialnego człowieka.

Ale potem nauczyłem się, jak będę kąpać Ewunię, więc podsumowując, koń nie taki straszny...